Gece, Yıldız ve Gurbet
Dar ve karanlık sokaklardan geçen, deniz gören damlarda oturup demli çaylar içen; gönül adamları, kelimelerin ve hüznün yoldaşları olan o üç adamı... Şair’i, Aşık’ı ve Meczup’u çok merak ediyorsunuz, biliyorum. Başlayalım mı o zaman?
Şair’in gerçek adı Asildar’dır; kelime anlamıyla "soylu olan" demektir. O, Cizrelidir. Yüreği ve kalemi, Cizre’nin kadim topraklarında yankılanan büyük üstat Melayê Cizîrî’ye hayrandır. Onu bir gün Cizre’nin dar sokaklarında Dicle’ye karşı dalgın dalgın yürürken bulabilirsiniz; başka bir gün Mardin’in taş evlerinin arasında, Diyarbakır’ın surlarında veya İstanbul’un gürültülü bir köşesinde, ama hep şiirin peşinde görürsünüz.
O, sadece bir şair değildir; o, sesini asırlık köklerden alan bir dengbêj hayranıdır. Özellikle Hacı Âşık Selîmê Cizîrî’nin sesinde, dervişane nefesinde kaybolur. Biliyorum, onunla ilgili daha farklı şeyler de merak ediyorsunuz; ama bilin ki Asildar, dünyevi hırslardan arınmıştır. O; sadece şiirlerinden, yazıverdiği cümlelerden, düşüncelerinden, fikirlerinden ve o hiç eksilmeyen, incinse de incitmeyen o güzel yüreğinden ibarettir...
Gelgelim Aşığa ve Meczuba... Aslında hiç yoklar, hayali karakterlerdir; Şair’in eserlerinde, zihninin en kuytu odalarında nefes alıyorlar desek, yeridir. Ama adları da bir o kadar gerçektir: Aşık’ın adı herhalde Mem olurdu; Mem û Zîn’in o ölümsüz hüznünden dolayı bunu çoktan tahmin etmişsinizdir. Meczubun adı da Bêwar olurdu; yersiz, yurtsuz demektir. Aslında hepimiz bu hayat tiyatro sahnesinde birer Bêwar, yani yersiz yurtsuz değil miyiz? Bir kök arayan, ama her yerde biraz gurbette kalan...
Şimdi bu üçlü bir araya gelseydi, onlar benden daha iyi bilir, daha derin söylerlerdi şüphesiz. Şöyle bir şiir dökülürdü dillerinden, adeta o gecenin ortasına bırakılıverirdi:
Şev tarî ye û bêdeng e
Stêrk li ser me ne
Dilê min bêwelat e
Rê dûr e
Bêbajar im
Guh didim stranan
Tenêtî ne tenê bêdengî û bêkesbûn e
Ew birîna nava dil e
Ez li kolanan de me
Hevalê stêrkan, asîmên û mecnûn im
Dilê min xemgîn e
Ne bajar ne welat maye
Wekî çûkekî bêhêlîn û jar im
Dilketî me, ez di nava xeyal de me
Şev tarî ye û bêdeng e
Gece karanlık ve sessiz,
Yıldızlar üzerimizde.
Yüreğim vatansız,
Yol uzak,
Şehirsizim.
Kulak veririm şarkılara,
Yalnızlık sadece sessizlik ve kimsesizlik değildir,
O, kalbin içindeki derin bir yaradır.
Sokaklardayım,
Yıldızların, göğün ve Mecnun’un yoldaşıyım.
Yüreğim kederli,
Ne şehir kaldı ne vatan,
Yuvarsız ve zavallı bir kuş gibiyim.
Vurgunum, hayaller içindeyim,
Gece karanlık ve sessiz...
İşte böyle... Başka denilecek ne kaldı ki?