Gölgemizle Kaçamak Yaşadık Aşkı

Ne düşünüyordum...aklıma gelmedi o an ; ama ben elimde kahvem, başucumda en sevdiğim roman vardı.Kahvemi yudumlarken romana takıldı gözlerim.. isminin ?' gölge kokusu ?' oluşu kulaklarımda çınlıyordu.Tutamadım, hemen attım kendimi dışarı.

Seviyordum oysa...neyi seviyordum ? kadını mı ? yoksa yaşamayı mı ? bilmiyordum ; ama seviyordum işte... içimde sıcacık bir tebessüm vardı.
Annemi gördüm o an tam karşımda.Yanıma sokuldu ve seni bir kızla tanıştırcam dedi.Şaşırdım ; çünkü annem bir kızla daha önce tanıştırmamıştı beni. Şaşırmıştım ama aslında hoşuma da gitmişti.Kızla oturduk, konuştuk...kan çekti sanırım.. sevmiştim kızı, sanırım hoşlanmıştım da.Aradan aylar geçmişti .Günlerden bir gün, kıza gölge hiç kokar mı dedim.. Eğer birini çok seversen gölgeside kokar dedi.O gün o kızı yemeğe davet ettim.Yemekte seni seviyorum dedim ve ekledim ; ama aşkın bizi yakalamasından korkuyorum.Neden diye sordu ; çünkü oyunbozandır aşk dedim ; çünkü aşk amansızdır... Uzun uzun düşündü.Sonra haklısın dedi..sanırım bana inanmıştı ve de güvenmişti...

Hava soğuktu.Aslında üşüyordum.Adım gibi emindim, kızda üşüyordu.Ve benim göğsüme yattı.O an ona sımsıkı sarıldım. İçimizi sıcaklık basmıştı.Gölgelerimiz yine birbirine karışmıştı.Anladım ki onlarda üşüyordu ve onlarda birbirine sarılmıştı.Ve aşk yoktu yanımızda.Oh dedim içimde öyle güzel bir his var ki.Neden dedi ; çünkü gölgeni kokladım dedim.Bir sessizlik oldu aramızda...o an anladım ki hayat önemliydi.Ve aşk yakalama derdindeyken, biz kaçamak yaşıyorduk sevgimizi...