İki Kadın - 1

-İnsanlar gitmek için gelirler Rümeysa. -O yüzden inanıyorum ölümden sonra hayata Melike. Tugay (eski sevgili ) mesela gitmişti ve şu an başkasıyla.

-Bazen çok abartıyorsun bazı şeyleri Rümeysa. -Ne gibi Melike ? -Kendin gibi. (Elindeki kahve fincanını masaya bırakıp pencereye yöneldi. ) Bir bak etrafına. Ne sanıyorsun sen hayatı ? Senden ibaret olduğunu mu ? -Kendimi çok sevmem suç mu ? -Hayır Rümeysa anlamıyorsun , suç olan onu daha az sevmen.

-Neden hayata umutsuz bakıyorsun ? -Umut ? Ne ki umut ? " Hiç tatmadım bilemem ki " ..Ne güzel demiş besteci. -" Her şey sende başlar sende biter " , bir şair de bunu demiş mesela. -Kimse yalan söylemiş. Madem öyle neden gitti ? Ben henüz bitirmemiştim. -Belki de bitirmiştin. Sadece giden midir suçlu olan Rümeysa ? -(...) Bilmem. -Çay ? -İstemiyorum Melike. (Masadan kalkıp odasına gitti. Yatağın içine girdi , yorganı başına geçirdi ve içinden ağladı. )