keşke

koridorda, kösele italyan ayakkabısının topukları takırayarak düğünün yapılacağı salonun önüne geldi .biraz geç kalmıştı düğüne .herkes sabırsız şekilde damadı ve gelini bekliyordu .içeriye girdi ve kapıdan girmesi ile alkış koptu .karşı kapıdan çocukluğundan beri aşık olduğu kız beyaz gelinlik içinde salona girdi .artık dizleri titremeye başladı ve yerine geçti herkesin gözü önündeki masaya.gelinle yanyanaydı .beraber yaşadıkları aklına geldi.ilkokula beraber başlamış beraber ağlamışlardı ilk okul günü. sonra beraberokumuş beraber yazmışlardı .aynı liseye gitmiş birbölüm seçmişlerdi.ilk sinemaya beraber gitmişlerdi.üniversitede ayrılmışlardı sadece.ilk ayrılıklarıydı o.birbirlerinin herşeylerini bilen kişilerdi her ikiside.sevinciyle hüznü ile bir yaşayan iki kişi.üniversite dördüncü sınıftalar şimdi ve nikah masasındalar.geçmişi hayal ederken irkildi bir anda keşke daha erken seni seviyorum deseydimdedi içinden .nikah memuru geline sordu ve evet cevabını aldı o anda .ve''belediye başkanının bana verdiği yetkiye dayanarak şahitler huzurunda sizleri karı koca ilan ediyorum''dedi.imza sırası ona geldinde ''keşke'' dedi tekrar. ''damat ben olsaydım'' dedi.ömrünün ozamana kadar beraber geçirdiği kız, üniversitede yeni bir arkadaş bulmuştu .ve evlenme kararı almıştı .ilk yaz tatillerinde söyleyecekti onu sevdiğini ama geç kalmıştı.sevdiği kız ona ''nikah şahidim olurmusun ''dediğinde kabul etti.ve o gece hıçkırarak ağlamıştı.şimdi sevdiği kızı başkasının kollarına atan defteri imzalıyordu.herkes dağıldı .salondan en son ayrılan oydu.koridordan ayrılırken yalnızlığa yelkenlerini açıyordu