Köşeyi Döndüm

"Ben köşeyi çoktan döndüm,"dediğimde yüzüme bön bön bakıp ağızları bir karış açık kalıyor,başlıyorlar sormaya:

"Rahmetli ne iş yapardı,ne kadar miras bıraktı?"

"Define mi buldun?"

"Hangi zengin ailenin kızıyla evlendin?"

"Hangi şans oyunlarını oynuyorsun?"

"Avukat mısın,ne tür davalara bakıyorsun?"

"Acımdan ölüyorum,"deseydim kimse yüzüme bakmayacak,"Aklın başında ve elin kolun sağlam,git çalış,"diyecekler belki de arkamdan söveceklerdi ancak söz konusu para olunca insanların merak duyguları kabarıveriyor.Öyle bir nesil yetişiyor ki,hiçbir şeye tahammülü olmayan,her işe üşenen fakat her şeyi bilen,iki tuşla kolay para kazanmanın hırsına kapılan ve alın teri dökmeyen...Bu yeni anlayış beni ürkütüyor.

Altı-yedi yaşlarındaydım komşumuzun evinin önünde akşama kadar ölü gibi yatan siyah bir köpeği vardı,mahallenin bütün çocukları etrafında bağraşıp çığrışırdı fakat onlara başını kaldırıp bakmaz ama beni gördüğü zaman dört nala kovalar ben de kendimi savunamadığım için tazı gibi kaçardım can havliyle."Can korkusu tüm korkuların ağasıdır" derler o küçük yaşlarda bu duyguları çok iyi tattım. Kedileri sevdiğim kadar köpekleri sevmem o günden beri,nerde görsem yolumu değiştiririm,servet verseler yanına yaklaşmam.

Hayatımda travmalar yaratan komşumuzun o sevimsiz köpeği yüreğimi sızlatmış,köşeler döndürmüş ve nice hendekler hoplatmıştı.