Kuytularda Bir Yerlerde Kaybolduk

Bütün yoksunluğuma rağmen bu şehri ve seni seviyorum. Bu şehrin geniş, aydınlık caddelerini; dar ve rutubetli kaygan sokaklarını; beyaz badanalı bahçeli her birinde en olmaz hikâyelerin gerçekleştiği yuva olan evlerini seviyorum. Tıpkı senin bana gösterdiğin yanlarını ve buna karşın sakladığın dokunmama izin vermediğin ruhunun en ücra köşelerinde gizlediklerini sevdiğim gibi.

Amma velâkin sana dair korkularım var, her gün avuç avuç biriktirdiğim ve hiçbir yere sığdıramadığım. Seni bunca sevmeme rağmen güvenemiyorum bir türlü sana. Sevmesine seviyorum hem de kuşkuya yer bırakamayacak biçimde. Sevmem, korkmama engel değil. Ben esrarengizden, girift olandan korkarım.

Söylenmemiş sözler var senle aramızda her ne kadar dillendirilmese de durum ortada rahatsızsın bu durumdan; sen söylemezsin ben de anlamamazlıktan gelirim ama bu gerçekleri değiştirmez. Ben ima ederim sen duymazdan gelirsin. Nereye kadar sürer ki... Yorulurum Yorulursun Yoruluruz Muhtemel.

İhtimal seni vuracağım sabahın bu kör saatlerinde Ve sen uykunun en diplerinde, koyusunda olacaksın. Ve sesin kimseye ulaşamadan kaybolacak Sokağın caddeye dokunan köşesinde.

Yeni bir hayat düşlerim dişlerimin arasından hınçla dökülürken dayanılmaz gerçekler. Bu pusatsız şehrin sokaklarında yok olmak isteyeceğim. Eski bir tanıdık yüz arayacağım yabancısı ve yoksulu olduğum senin şehrinde.

Değişeceğim seni en vahşi iç oyunlarıma ve aldanmanın ne demek olduğunu bir kadından, en acıtan yanıyla öğreneceksin. Sen uyandığında kendini terk edilmiş bulacaksın. Bütün aldanışlarını umuda kusacaksın ve ateş sararken ısıtır ya önce ihanet gibi. Bir öfke nöbetine seyri sefer edeceksin, ateş saracak düşüncelerini ve dilini. Söylenmemiş sözler tel tel dökülecek ve en adi yanlarım sökülecek dilinden. Adımın önüne onca sıfat eklenecek hainliğe dair.

Deşifre olacaksın, Uysal biriydin artık değilsin, engelleyemediğin öfkende boğulacaksın. Sakin, âşık adam yerini ne kadar da kolay bırakıverecek keskin bir nefrete.

Seni iki kere terk edeceğim Sabahın bu kör saatlerinde Beni aydınlıklar örtmeyecek kimse görmeyecek Sokağın köşesinde seni son kez öldürüp Ardıma bile bakmayacağım

Hiddetini gizleme hadi Üfür yüzüme nefretini Olmamın değeri yok, sen imha et bitir işimi Kin büyüt bir varlığın olsun Ki yüreğimde değer bulsun

Sana bendeki senle veda ettim. Benden esirgediğin ne varsa onun hatırı için gittim senden. Çok şey değildi beklediğim, sadece bir kelime, söz, kelamdı; senin hiç diyemediğin.

Sustun.

Sen sustun, zaman mekân cümle âlem sustu. Ve kokularıma yenik ben sustum. Sustuk. İşte o vakit son sözü söylemek bana düştü. Söylenmemiş son söz, hoş anlamayacaksın nasılsa, ya da anlamamazlıktan geleceksin. En önemli hasletimken sabır, ben sabrı sonsuz bir dirençle sınarken ve dahi ümitsizken, senden bir söz bekledim. İma ettim, sitem ettim, öfkeye kapıldım, seni bilerek kırdım. İncindin belki ama belli etmedin, etmezsin hiç. Onca aşikârken beklenti ve utanmışken ve kızarmışken yüz söylenmedi söz. Giz söze düşmedi. Söz dilde kaldı. Gidişe kapı açıldı yavaşça.

Bir aynaya davet et kendini Göz bebeklerinde gör beni en acımasız Alıştır hadi yokluğuna sevdiklerini Yoktuk var olmadan önce Anlamsız bir kana dönüşmüş çamur parçasıydık hani Önce kendin azat et varlık telaşını Ardından sorgula varlığın kaç kuruş

Onca zaman biriktirdiğim sen, bu kadar az mıydın?

14/02/2009