Ninemin sessiz gözyaşları...

Yağmurlu ve ürpertici bir hava vardı dışarıda. Saat on biri geçmişti. Hani zifiri karanlık derler ya öyle bir hava hâkimdi geceye. Kocaman evde bir ben birde ninem vardık. Benim hiç uykum yoktu, ninemse benden daha genç bir edayla dışarıyı seyrediyordu. Benim ona baktığımı görünce, gel şöyle yamacıma otur da sana bir şey anlatayım dedi. Canımın sıkıldığını anlamıştı. Aslında onun anlattıkları beni daha çok sıkardı ama ninemi kıramadım. İlk başta onu dinlemiyordum. Hı, hı deyip geçiyordum. Ama sonra anlattıkları ilgimi çekti. Bizim tonton kurtuluş savaşını anlatıyordu;

O yıllar böyle rahat değildik. İnsanın içinde hep bir tedirginlik vardı, acaba yarın bir şey olacak mı diye. Hele o yıllarda kadın olmak deyince ninemin gözleri dalıp gitmişti. Ninemle dedem o yıl savaşa katılmışlar. Kadın, erkek, çoluk, çocuk demeden. Erkekler düşmanlarla savaşırken, kadınlar ve çocuklar cepheye silah taşıyorlarmış. Ama kadınların yükü daha ağırdı dedi ninem. Çünkü onlar savaşta hem bir anne, hem de eş görevi yapıyorlarmış. İçlerinde çocuklarını ve eşlerini kaybetme korkusu varmış, bir taraftan da vatan için çalışıyorlarmış. Gözlerinin önünde tüm sevdiklerini kaybederken yürekleri sızlaya, sızlaya savaşmaya devam ediyorlarmış. Ninemin anlattıkları karşısında buz kesilmiştim. Aslında tarih dersinde görmüştük bunları ama bu daha başkaydı. O yılları yaşamış biri anlatıyordu. Nineme baktığımda o benden daha tuhaf bir haldeydi. İşin ilginç tarafı ninem eşini yani dedemi bu savaşta kaybetmişti ama arkasından bir damla bile yaş dökmemişti. Konu açılmışken sordum nineme: yoksa dedemi sevmiyor muydun, neden ağlamadın diye;

Ninemin yüzü sertleşti ve bana o yıllarda savaşa gitmek herkesin göreviydi, çünkü bu vatan herkesindi. Küçücük çocuklar savaşırken anne ve babalarını kaybettiği halde ağlamazken ben nasıl ağlayayım dedi. Deden bu vatan uğruna bu fedakârlığı yapmışken onunla gurur duyacağım yerde ağlamak, dedene ve bu vatana yapılan en büyük haksızlık olmaz mı? O yüzden dedenle hep gurur duydum ve arkasından hiç ağlamadım dedi...

Saat epey geç olmuştu. Ninemin anlattıkları bitince yatmaya gittik. Ama bir türlü uyuyamadım. Duyduklarım aklımdan çıkmıyordu. Vatanın önemini bir kez daha anlamıştım. Sadece bir şey dikkatimi çekti ve beni çok etkiledi. Ninemin dediği gibi acaba şehitlerimizin arkasından ağlamak vatana karşı yapılan büyük bir ayıp mıydı ???