Şair Garipler Diyarında

Bir rüyada Garipler Diyarında dolaşan şair, kendini ve dünyayı sorgular. Sidar Sevimli, yalnızlığın aslında bir özgürlük olduğunu, rol yapmadan yaşamanın bedelini ve modern dünyanın sahte yüzlerini cesur bir dille anlatıyor. Rüyadan uyanınca gerçek sokaklar daha da karanlık görünür.

Şair, uykusunda hiç bilmediği bir garipler diyarında, yalnızlığın türküsünü okuyarak dolaşır.

Düşüncelere dalmıştır.

Bir gün mutlaka yıkılacak olan ama sanki hiç yıkılmayacakmış gibi yaşanan bu dünyayı insanların nasıl benimsediğini garipser. Bu diyarda karşısına çıkan zatları tanımaz. İçinden, “Bari burada yarenlerim olsaydı,” diye geçirir.

Gerçi bir kimsenin olması için anlayanın olması gerekir; hiç anlayanı olmamıştır ki.

“Bırakalım kimse tanımasın beni,” der.

“Onların varlığıyla var olmadım ki, yokluklarıyla yok olayım.”

En etkili mutluluk ilacı eczanede bulunmaz.

İçkilerde de bulunmaz.

Yalnızlıkta ve ıssızlıkta bulunur.

Bu yalnızlık seni dertten, gamdan, sızıdan korur.

Hain insanlardan korur.

Onlar için her şeyi yaptığın hâlde, yanında dağ gibi durmayan; karşında nankör kesilenlerden uzak durmanı sağlar.

Bunları düşüne düşüne uzun bir yol gider, farkına varmadan.

Birden durur ve “Ben kimim?” diye kara kara düşünür.

Varlığını anlamlandırmaya çalışırken ağzından şu sözler dökülür:

“Ben şairim.

Tozdan, kirden, çamurdan yaratılmışım.

Herkes gibi yaratılış amacına hizmet etmeye söz vermişim.

O amaca göre yürüdüğümü sanırken,

Çoğu zaman yanlış yollara sapmışım.

Kocaman bir kalabalığın içinde yalnız gezmişim.

Herkese uzak, bir o kadar yakın durmuşum.

Yaşadığımı sanırdım,

Meğer yıllarım boşa akıp geçmiş.

Geçip giden boş yıllara sövdüm,

Ama ne gelir elden?

Giden gitmiş, elde ne kalır ki?

Yanlış yollarda dolaşırken yaptığım hataların

Şimdi bütün suçunu şeytana mı yükleyeyim?

Hiç kusurum yokmuş gibi rol mü yapayım?

Her haltı yiyip ‘Kalbim temiz’ mi diyeyim?

Yanlışlarıma, günahlarıma kılıf mı uydurayım?

Herkes gibi mi olayım?

Kendimi kocaman bir yalnızlığa mahkûm bıraktım.

Çünkü kendim olmayı tercih ettim.

Rol yapmadım.

Çok yüzlü olmadım.

Dünyanın kendi etrafında döndüğünü sananlara boyun eğmedim.

Onların aslında ‘hiç’ olduklarını yüzlerine söyledim.”

Birden gözleri açılır.

Meğer hepsi rüyaymış.

Yatağından kalkar, hazırlanır.

Tekrar dar ve karanlık sokaklara çıkar;

Usul usul yürümeye başlar.

Yazar : Sidar Sevimli