Uyuyan Sınıf 14.Bölüm

UYUYAN SINIF

Sınıfta kalanların değil hayatta kalanların sınıfı

14.BÖLÜM

YAZAN:OĞUZ BATIN

Cumhuriyet Lisesi, baharı karşılamaya hazırdı. Her yıl geleneksel olarak düzenlenen Bahar Festivali, öğrencilerin, öğretmenlerin ve velilerin buluştuğu, dostlukların pekiştiği bir etkinlikti. Okulun arka bahçesi, rengârenk süslerle donatılmış, sahne kurulmuş, ışıklandırmalar yapılmıştı. Havanın açık ve serin olması, akşam saatlerinde yapılacak sinema gösterimi için mükemmel bir atmosfer sağlıyordu.

Bu yıl festivalin en çok beklenen kısmı ise eski bir Türk filminin açık hava sinemasında hep birlikte izlenmesiydi. Oy çokluğuyla seçilen film, “Gülen Gözler” olmuştu. Münir Özkul, Adile Naşit, Şener Şen ve diğer Yeşilçam efsanelerinin yer aldığı bu sımsıcak aile filmi, hem nostalji yaratacak hem de izleyenleri kahkahaya boğacaktı.

Saat 20.30’da gösterim başlayacaktı. Veliler kamp sandalyelerini getirmiş, öğrenciler battaniyelere sarılmış, öğretmenler arka sıralara dizilmişti. Her şey olması gerektiği gibiydi. Ta ki o görüntüler çıkana dek…

Projeksiyon cihazı çalıştırıldı. Perdeye önce yapım logosu yansıdı, ardından birkaç saniyelik bir siyah ekran… Ve sonra... ekrana beklenmedik sahneler gelmeye başladı. İzleyen herkesin yüzü donmuştu. Neşeyle beklenen film yerine, uygunsuz içerikler oynuyordu!

Veliler neye uğradığını şaşırdı. Öğrenciler önce gülmeye başladı, sonra ortam panik havasına büründü. Bazı veliler çocuklarının gözlerini kapattı, bazı öğretmenler ekranın önüne geçmeye çalıştı. Müdür yardımcısı Duru Durak, hızla projeksiyon cihazını kapattı. Ama iş işten geçmişti. Bahar Festivali rezalete dönüşmüştü.

İlk tepki, her zamanki gibi Uyuyan Sınıf’a geldi. “Kesin onların işidir!” dedi bir öğretmen. “Zaten geçen ay da yangın alarmını sahte şekilde çalıştıran onlardı.” Öğrenciler arasında fısıltılar başladı. Uyuyan Sınıf'ın bu festivalin altında kalacağı belliydi.

Ertesi sabah, Cumhuriyet Lisesi adeta kaynıyordu. Müdür Yardımcısı Duru Durak, sabah ilk saatlerde sınıf sınıf dolaşarak bilgi toplamaya başladı. Öğrencilerden biri, sessizce şu bilgiyi verdi:

“Projeksiyon cihazını festivalden bir gün önce 10-E sınıfından Rüzgar elinde taşırken görmüştüm…”

Bu bilgi hemen dikkat çekti. Rüzgar, 10-E’nin içine kapanık, ama teknolojiyle çok içli dışlı bir öğrencisiydi. Film arşivleri, bilgisayar işleri, şifre kırma gibi konularda epey bilgili olduğu biliniyordu. Ancak sessizliği ve Uyuyan Sınıf'la hiç ilişkisi olmaması, onu bugüne kadar göz önünden uzak tutmuştu.

Duru Durak, Rüzgar’ın rehber öğretmeniyle görüştü. Aynı akşam, Rüzgar’ın bilgisayarına el konuldu ve inceleme başlatıldı.

Bilgisayardan elde edilen veriler, Rüzgar’ın projeksiyon cihazının USB girişine bağladığı bir bellek aracılığıyla gösterimi değiştirdiğini ortaya koydu. Belleğin içindeki dosya adları, silinmeye çalışılmış ama kurtarılmıştı. Okulun bilgi işlem görevlisi şu yorumu yaptı:

“Bu bilinçli bir sabotaj. Gösterimin akışını bozmak ve kaos yaratmak için yapılmış. Ama esas korkunç olan, Rüzgar’ın bu işi yaparken hiçbir pişmanlık duymaması.”

Rüzgar okul idaresine çağrıldı. Önce inkar etti. Ama kanıtlar ortaya konulunca gözleri doldu.

“Uyuyan Sınıf her zaman dikkat çekiyor, ne yaparsa yapsın... Bizim sınıfı kimse fark etmiyor. Ben de bu sefer herkesin gözlerini bizim tarafa çevirmesini istedim… ama fazla ileri gittim sanırım,” dedi.

Olay, okul tarihinde kara bir leke olarak kaldı. Rüzgar, disiplin kuruluna sevk edildi ve geçici uzaklaştırma cezası aldı. Uyuyan Sınıf ise ilk kez suçsuz olduğu halde suçlanan taraf olmuştu. Okul yönetimi tüm sınıflardan özür diledi, özellikle Uyuyan Sınıf'tan.

Festival tekrar düzenlenemedi ama birkaç hafta sonra okul içinde bir telafi sinema gecesi yapıldı. Bu kez “Gülen Gözler” gerçekten izlendi. Müdür konuşmasında şöyle dedi:

“Bahar, sadece çiçeklerle değil, kalplerimizdeki samimiyetle gelir. Hatalar yapılır, ama önemli olan gerçekleri cesurca ortaya koymaktır.”

Uyuyan Sınıf bu kez sessizce ama onurluca alkışlandı.

Ve Cumhuriyet Lisesi bir skandalın gölgesinden çıkıp yeniden umutla yoluna devam etti.