Vakit Hayattır Edebi Mesuliyet

İnsan, bu fani aleme bir misafir olarak gönderilmiştir ve ona bahşedilen en mukaddes, geri dönüşü en imkansız sermaye şüphesiz ki "zaman"dır. Bizim pîrlerimizin, ariflerimizin dilinde bu hakikat tek bir cümleyle mühürlenmiştir: "Vakit hayattır." Zamanı öldürmek, aslında hayatı parça parça tüketmektir. Mümin bir kul için geçen her nefes, ya ebedi bir kazanca ya da telafisi olmayan bir hüsrana açılan kapıdır. İşte tam bu noktada, kalemi elinde tutan, sînesindeki dertleri mısralara döken şair ve yazarlar için apayrı bir durak başlar: Edebi mesuliyet.

Edebi mesuliyet; alelade kelimeleri arka arkaya dizip kafiye tutturma telâşı değildir. Aksine, o kelime sarrafı terazisini kalbin tam ortasına kurup, zamana bırakılacak her mısrayı ihlasla, edeple ve derin bir manayla dokuyabilme sanatıdır. Sırf sese uysun diye manası bozuk, inanca muğayir veya çiğ kelimeleri yazıya geçirmek, yalan dünyanın boş gürültüsüne alet olmak demektir. Kalem sahibi bilir ki, kağıda düşen her kelâm, sahibinden bir parça taşır ve o parça yarın mahşer gününde bir şahit olarak önüne serilir.

Bugün dijital dünyanın hengamesinde, binlerce satırın ve videonun arasında insan ruhu nefes alacak bir liman aramaktadır. "Vakit hayattır" fevkiyle hareket eden bir edip, okuyucunun o kıymetli vaktini çalmayan, ona sadece bir estetik zevk değil, aynı zamanda kalbî bir istikamet sunan eserler üretmekle mükelleftir. Yazılan her bir şiir, kaleme alınan her bir nesir, fani ömür bittikten sonra arkada bırakılacak birer sadaka-i cariye, birer sönmez çerağ olmalıdır.

Netice itibarıyla; vakti hayat bilenler, kalemi de o hayatın hesaba çekilecek bir uzvu olarak görürler. Kelamın pürüzlerini ayıklamak, manayı pürüzsüz kılmak ve o en mukaddes muhabbeti (Efendimiz s.a.v.) en edepli hitaplarla sayfaya nakşetmek bu mesuliyetin ilk şartıdır. Bizler bu fani göçü tamamlayıp giderken, arkamızda kalan harflerin nurlu bir iz bırakması duasıyla... Vakit hayattır; öyleyse kelamımız da hakikat olsun.