viranelikte yasak sevda

...kalmıştı yine parasının üstü. Bu seferde kızmıştı kendine yine. Ama artık bu duruma alıştığı belliydi ihtiyarın. Halit amca orta boylu,çok fazla şişman sayılmasada tonton,yeşil gözleriyle sevimli,sıcak biridir. Onunla her sabah durakta karşılaşır,aynı otobüse binerdik. Otobüs her seferinde tıklım tıklım dolu olurdu. İnsanlarda işlerine,öğrencilerde okullarına geç kalmamak için her gün bu sıkıntıyı çekerlerdi. Bizde Halit amca ile kargaşa arasında tanışmış çok iyi anlaşmaya başlamştık. O durmadan devletin sorumsuzluğunu en büyük örneği olan bu rezillikten bahseder dururdu. Onu dinlemek de bana ayrı bir keyif verirdi. Yine bir gün sabahın erken saatlerinde okula gitmek için durakta o çile dolu otobüsü beklemeye başladım. Halit amca bugğnde erkenciydi. Açıkcası onun sabahları bir dakikasını bile geçirmeden aynı saatte durakta olmasına imrenirdim. Neydi onu böyle bu saatte sıcacık yatağından kaldıran sebep diye düşünürdüm. Ben ise bazen geç uyandğım için otobüsü kaçırır okula da geç kalırdım. Bu ihtiyarın böyle hergün nereye gittiğini hep merak etmişimdir, ama sormak bi kere bile nasip olmamıştı. O gün okula gitmeyip Halit amcanın indiği durakta inip nereye gittiğini öğrenmeyi aklıma koymuştum. Ve otobüs insanın kulaklarını tırmalayan kornasını çalıp durağın önünde durdu. Muavin ?Eminönü? diye bağırmaya başldı. İnsanlar sanki her sabah yapmaktan zevk duydukları bir şeyi yaparmış gibi yine aynı izdihamla otobüse binmeye başladılar. Neyse ki kazasız belasız ezilmeden bindik Eminönü otobüsüne. Yine söylenmeye başladı bizim ihtiyar ? mübarek otobüs değil ekmek kuyruğu? diye. Yolcuğumuz artık başlamıştı. Birkaç durak geçtik. Her zaman indiğim durağıda geçince Halit amca benden şüphelenmiş gibi gözlerimin içine bakıyordu. Biraz sonraki durakta ihtiyar indi hemen arkasından bnde indim. Hızlı adımlarla arşınlıyordu kaldırımları. Bende arkasından takip ediyordum. Çok hızlı yürüyordu gerçektende. Belki de takip edildiğinin farkındaydı. Yaşlı vücudu bu tempoyu kaldıramamış ve buldğu ilk banka oturup soluklanmıştı. Ve ardından yine aynı maraton... bende yorulmuştum ama bir kere koymuştum kafaya ihtiyarın nereye gittiğini öğrenecektim.

Sonunda ana yoldan sapıp eski evlerin,daha doğru viranelerin olduğu bir mahalleye girdi. Evler adeta bir terk edilmişliğin bir ihanetin hırsını almak için birbirleriyla yarışıyorlardı. Heyecanım artmaya başlamıştı. Artık şu ihtiyar gideceği yere gitsede bende okuluma dönsem diye söyleniyordum. O sırada Halit amca mahallede ki hediyelik eşya satan küçük bir dükkana girdi. Dakikalarca çıkmasını bekledim. En sonunda elinde torbalarla çıktı içeriden. Ne yapacak bu kadar şeyi diye düşündüm. Daha sonra mahallenin öteki ucundaki diğer evlerden daha eski ama hala ayakata kalmayı başarabilmiş bir eve girdi. Evin alt katı dükkana benziyordu. Tahta panjurlu,pencerelerinde eski,yırtık perdeleri olan ahşap evin ikinci katına çıktı. Eve girip girmeme konusunda tedirgindim. Belki de korkuyordum. Sadece otobüste konuştuğum yaşlı bir adamın nereye gittiğini öğrenmek için peşine takılmanın saçmalık oldğunu süşündüm. Ama bir yandan da da merakımı dizginleyemiyordum. En sonunda karar verdim ve eve girdim. Bir tahtası kırık,bir basamağı eksik merdivenlerden çıkıp ikinci kata girdim. İçeri girdiğimde bütün bu viraneliğe rağmen evin o güzel kokusunu duydum. O sırada önümdeki eşiğe takılıp düştüm. Gürültüye Halit amca koşup geldi. Beni gördüğüne şaşırmadığı belliydi. Gel delikanlı diyerek beni içeride ki bir odaya davet etti. Odada sadece yerde bir kilim,bir sehpa,eski bir yatak ve yatağın üzerinde fotoğraflar vardı. Halit amcaya ilk sorum ?her sabah buraya mı geliyorsun? oldu. İçini çekti birden ihtiyar. Bir şeylerin özlemini duyduğu belliydi. Yaşlı gözlerle anlatmaya başladı sonra. Daha 17 yaşlarındayken hiç istemediği hiç sevmediği birisi ile evlendirilmiş. Bu evlilikte hiç mutlu olmamış. Çünkü o kadınla evliyken ,dilber adında ki bu fotografta siması olan güzel kadını seviyormu. Karşılıksız değilmiş sevgisi. Birbirlerini umutsuzca sevmişler. Halit amca her sabah evden işe gidiyorum diye çıkıp bu günde olduğu gibi bu eve gelirmiş. Sevdiği kadın pencerenin kenarında onu beklediği için hızlı hızlı yürürmüş serseri kaldırımları. Bu evde yaşarlarmış yasak sevdalarını. Halit amca bunları anlatırken gözlerimden akan yaşlara hakim olamadım bi an. Sonunda öğrenmiştim ihtiyarın gizli sırrını. Geldiği yer sevdiği kadının kokusunu sakladığı,kalbi gibi kırık dökük hatıralarla dolu viraneymiş... SON NİHAL DURSUN