Yansı

? I ¿

Aynanın hangi tarafındayım, inanın bilmiyorum; hangi görüntümün gerçek olduğunu da. Saatlerdir bu aynanın karşısındayım. Zaman geçtikçe çehremin yabancılaşan hatlarında kayboldum.

Aynanın hangi tarafındaydı, bilmiyordu; hangi görüntüsünün gerçek olduğunu da. Saatlerdir o aynanın karşısında hiç kıpırdaman duruyor, birbirimize bakıyorduk.

Oysa bir anlığına ölmeye karar vermiştim. Kendime ölüm ısmarlayacaktım. Mutlu hissediyordum.

Ölmek değil, kaçmak istiyordu. Gittikçe sararan dişlerinden, uzayan tırnaklarından, birbirine geçmiş saçından ve sakalından anlıyordum.

Korkuyorum, bilinmeyene gitmek beni her zaman korkutmuştur zaten. Ölüm fikrini rafa kaldıralım, kayıpların olduğu külliyatların yanına. Ölüm yoksa mücadele olmalı. Bir yerden başlamak lazım.

Bana göre daha çocuksuydu, oysa izafi gerçeklik takvimlerine göre aramızda en az yirmi yıl vardı. Ölümü hak edecek kadar yaşamayı bilmiyordu.

Gidecek hiçbir yerim yok. Yaşadığım hayat boyunca sahipsiz de kalmadım fakat zihnimde karanlık düşüncelerden beslenen -bir parazit gibi taşıdığım- ‘sahipsizlik hissi’ ni üzerimden  hiç atamadım. Belki de herkesin böyle bir paraziti vardır zihninde, farklı farklı hislere sahip adı farklı fakat mutluluğa mâni olan.

Gideceği hiçbir yeri yoktu. Aslında gideceği çok yer vardı, fakat gittiği yerlere kendini götüremiyordu.

İçinde kötülüğü taşıyanlar, kötülükle nakşolurlar. Bütün kötülükler ise kusurlu bir iyiliğin kucağında peydah olmuştur. İşte bu yüzden böyle iyilikler çok sever beni. Kimseye, olmaz, diyemedim. Hayır, diyemedim. O şöyledir aslında, diyemedim. Ekleyip çıkaramadım. Elimde değersizleşen aynı eşya onların elindeyken paha biçemedim. Sorunum kendimleydi benim, savaşım da kendimle olacak.

Anlıyordu artık, ancak uyanmayı unutmuştu. Nasıl uyanılır, bilmiyordu. Bana yalvarır gibi bakan o ürkek gözlerinde görüyordum. Benden bir hareket bekliyordu. Bunu nasıl yapacağıma dair hiçbir fikrim yoktu.

Kararan görüntümde donatılmış acziyeti gördüm.

Geçen bir ömürlük zaman sonrasında iki dudağımızın arasında filizlenen aydınlık bir tebessümün sarsıntısıyla yavaşça gözlerimizi kapattık. Gözlerimi tekrar açtığımda orada yoktu. 

Yapayalnızdım.

?  I  ¿