Zaman Kaçakları

Sessizliğin içinde öylece bekliyordu Selma. Buz gibi camlara dokundu elleriyle. Ruhsuzluğu böylesine hissetmemişti hiç. İçindeki karmaşa onu, ezeli rüzgârlara savuruyordu sanki. Ve korkuyordu. Yüreğinin diyeceklerinden korkuyordu. Kendisiyle konuşurdu sık sık, ama bu kez durum çok başkaydı. İç sesinin söyleyecekleri, onu pişmanlığa benzer dahası suçluluk duymasına sebep olacak bir ruh haline sokabilirdi şimdi ve bunu kaldıracak durumda değildi. Yoğun bakımın soğukluğu onu yeterince üşütmüştü zaten. Bir de üstüne, geçmişin dondurucu esintileri hiç çekilmezdi.

  Tam  35  sene  önce, Kemal'le  birbirlerini  severek  evlenmişlerdi. Mutluluk  hayallerinde  kızgın  çanlar  çalmaya   başladığında, inanası  gelmemişti  önce. Geçer  diye  düşündü  hep. Biter  dedi  içinden. Oysa  hiç  bitmeyecek  bir  savaşın  tam  da  ortasındaydı. Hem  de  daha  ilk  günlerden  itibaren. 

    Kemal, öylesine  agresif  ve  saldırgan  bir  tutum  içindeydi  ki, Selma  duygusal  bir  felç  geçiriyormuşcasına, asla  tepki  veremiyordu. Anne ve Baba'sıyla  görüşmeleri  yasaklandı  önce, sonra  da  kardeşleri  ve  diğer  akrabalarıyla. Ancak  bir  kaç  sene  geçtikten  sonra, Selma  ailesine  gidebilme  hakkını  geri  alabilmişti  yalnızca, onlar  yine  gelemiyorlardı  evine. Oysa  nasıl  da  özlüyordu  Ailesine  evde  bir  yemek  daveti  yapmayı, onları  keyifle  ağırlamayı. Ama  yasaktı. 

      Önce ilk  oğlu  dünyaya  geldi. Ardından  ikincisi .... Selma  artık  kurtulma  hayallerini  kuramıyordu  bile. Deli  bir  çarkın  içinde  kalmış, yazgısına  boyun  eğmiş, debelenip  gidiyordu  zamanın  içinde. Eziyetlerin  tiryâkisi  olup  olmadığını  sorguluyordu  zaman  zaman, ama  cevap  bulamıyordu. Çocukları, her şeyden  önemliydi  artık, kendisinden  bile. Yıllar  sonra, bir de  kızı  oldu. Artık, yapabileceği  hiç  bir  şey  kalmamıştı  ne  yazık  ki. Bu  onun  yazgısıydı  ve  yaşamak zorundaydı. 

          Ailesi  de  artık  bu  durumu   kabullenmiş,  onu  arada  sırada   görmeye  razı  olmuşlardı. Zaten  yapacak  başka  bir  şeyleri yoktu. Selma, rüzgârın  yönünü  değiştirememişti  ama  yelkenlerini  rüzgâra  doğru  değiştiriyordu  durmadan. Çocuklar  giderek  büyüyorlardı. Selma,  ruhen  çok  yorgundu, Kemal  ise  halâ  hiç  bıkmadan, saldırganlığıyla  ve  agresif  tavırlarıyla,  çevresindeki  herkese  hayatı  zehir  etmeye  devam  ediyordu. Sanki  dünyaya  geliş  sebebi  buydu. Gülümsediği  zaman  hemen  hemen  hiç  yok  gibiydi. Nasıl  yaşanırdı  böyle? İnanması  çok  zordu. Yıllar  geçiyordu. Büyük  oğlu  evlendiğinde, Kemal  yine  yapacağını  yapmış,  bu  kez  de  gelinini  onaylamamış,  onlara  evine  gelmeyi  yasaklamıştı. Selma, tek  başına  oğluna  gidip  hasret  gideriyordu. Ardından  küçük  oğlu  evlendi. Kızı,  üniversiteye  başladı. Değişen  tek  şey  çocukların  büyümeleriydi. Acılar, sorunlar  aynen  devam  ediyordu. Selma  giderek,  benliğinden  uzaklaşmaya  başlamıştı. Yaralı  bir  ceylan  kadar  ürkekti  artık. Hiç  bir  talebi  ve  isteği  kalmamıştı  hayattan. 

          Bunca  yıl, dışarıdan  bakıldığında  pek  çabuk  geçmiş  gibi  görünebilirdi  elbette. Ama, Selma  geçmişi  düşünmeye  bile  korkar  olmuştu. Aynı  acıları   tekrar  hissetme  ihtimali vardı. Maziden  kaçar  gibiydi. Başka  seçeneği de yoktu  zaten. 

            Ve bir  gün  ansızın  Kemal'i   yerde  yatarken  buldular  mutfakta. Beyincikte  bir  kanamaydı  ve  yoğun  bakıma  alınmıştı  hemen. Doktorlar  hiç  bir  umut  olmadığını  söylemişlerdi. Üç  gün  sonra  ise, Kemal'in  beyin  ölümü  gerçekleşmişti. 



             Selma,  yoğun  bakım  bölümünün  soğuk  camlarından  Kemal'i  seyrediyordu.Ve  o  Artık,  huysuzluk   yapamıyordu. Kimseye  yasak  da  koyamıyordu. Öylesine ... sanki  çok  masummuş  gibi  yatıyordu  derin  bir  sessizlik  içinde. İçindeki  hisler  korkutuyordu  Selma'yı. Yeterince  üzülemediğini  biliyordu. Ama, sanki yanılacak  ve  bu  duruma  sevinecek   diye  de  çok  korkuyordu  kendisinden. İntikam  ona  göre  bir  duygu  değildi. Hele  şimdi  böyle  bir  durumda, asla  olmazdı. Fakat, neden ... neden  çok  üzülemiyordu? Bunun  suçlusu  kimdi? Saldırgan  tavırlara,  feda  edilen  koca  bir  ömrün  hesabını  verecek  olansa, orada  sakince  yatıyordu. 

           Şu  an, deliler  gibi  üzgün  olmayı  nasıl  da  çok  istediğini  fark etti  Selma. Ama olmuyordu  işte. Bu  vicdan  azabından  sıyrılmalıydı. Yoksa,  Kemal  giderayak  ona  yine  son  bir   oyun  oynamış  olacaktı. Sonunda  ....

         --Bana  neler  yaptın  bir  ömür  boyu,  yetmedi  mi? Halâ  mı  uğraşıyorsun  benimle ? Orada, öyle  çaresizce  yatarken  bile ! .... Ve  şu  durumuna  yeteri  kadar  üzülemiyorsam  eğer, bu   benim  suçum  değil. Ama, sana  beddua  da  etmeyeceğim. Edemem  ki  çocuklarımın  Baba'sısın  ne  de  olsa .... sadece  Allah'a  vereceğin  hesabın  var. Ben  helâl  ettim  hakkımı  sana. Ve  bağışladım  seni. Çünkü,  tüm  yaptıklarını  değiştirebilme  hakkı  verilseydi  bu  gün,  eminim  ki  sen  de  pişman  olurdun  ve  hemen  değişirdin. Sadece,  yıllarımıza  yazık  ettin. Hayatımızı  param  parça  yaşattın  hepimize. Kahrolmuyorsam,  ağlayamıyorsam   benim  değil  senin  yüzünden. Yaşarken  çektiğin  huzursuzluklar,  umarım  artık  seni  rahat  bırakır. Artık  dinlenme  vakti. Rahat  uyu,  hayatımın  zor  adamı ! Güle  güle, yolun  açık  olsun ! diyerek  vedalaştı  onunla  Selma.  Artık, üzülemediğine,  üzülmüyordu. Bu  onun  seçimiydi. Herkes, kendi  seçimlerini  yaşıyordu. Ve  Kemal,  nedendir  bilinmez  asla  sevilen  biri  olmayı  istememişti   yaşarken. Ve  işte,  sevilmeyen  bir  Baba, damat, eş  ve  insan  olarak  gidiyordu  bu  dünyadan. Kim

bilir neden ? Neden ?