Zemheri
Uykusuz bir gece yine, bir sigara yakıyorum.
İş bitmiş, aş bitmiş, herkes uyumuş. Nihayet ben bana kalmışım. Sessizlik… Bir nefes… Oh be, dünya varmış! Gündüzün yorgunluğu da gelir birazdan.
Değişen hiçbir şey yok. Her şey aynı, sokaklar aynı… Sonra iş var. Zorla uyanacağım, gidip yine aynı insanlara günaydın diyeceğim. Bazen düşünüyorum mesela, birkaç gün muaf olsam her şeyden, telefonu kapatsam, hiçbir yere yetişmeye çalışmasam…
Duvarlara bakıyorum; yine aynı duvarlar. Bu duvarlar bana kalkan mı, yoksa ben bir fanusun içindeki balık mıyım? Karar veremiyorum. Bu duvarlara da katlanamıyorum artık, değişsin istiyorum bu duvarlar…
Pencereden gökyüzüne bakıyorum; cam gibi tertemiz bir gece.
Gecenin en zemheri saati şimdi…
Geçip giden zamanın hüznü çöküyor gecenin karanlığına.
İçimde derin bir sızı…
Bir yas…
Yapacak bir şey yok. Çaresizliğin en keskin, büyümenin en sancılı, en sert halini günden güne artarak ve yaşayarak…
Yavaş, sinsi bir sızı bu…
Bir bekleyiş…
Ama neyi beklediğini bilemeden; ölümü mü, şifayı mı?
Bir haykırış…
Geçmişin yaraları, geleceğin korkuları arasında sürekli gidip gelen zihnim, hop oturup hop kalkan kalbim… En derin uykumda birden sıçrıyor gözlerim, bedenim gecenin kör saatinde haykırırcasına çıldırıverip gidesim gelir. Çekip gitmek öylece, acı çekmeden, kimseye acı vermeden mümkün olsa keşke. Öylece terk etsem bu duvarları, hiç kimsenin de kimsesi olmadan.
Bir hasret…
Sabriye teyzenin o yemyeşil meyve bahçesine dalsak yeniden, yakalanmadan, sessizce… Sabriye teyzeyi ve onun muşmula ağaçlarını özledim ben.
Toplumun ödevleri olmasa, yine kendimiz olsak. 23 Nisan sevinçlerimiz gibi fırlasak sokaklara. Ilık yağmurlara… Katıla katıla gülsek, gülebilsek keşke… Dostlarımı özledim ben.
Patenlerimizi alıp sokaklarda Duramasak, duvarlara çarparak dursak, dizlerimiz kanasa, yine de iyi ki var bu duvarlar desek mesela… O duvarları, çocuk yaralarımı özledim ben.
Bir nefes alsam portakal çiçeği kokan sokaklarda, aşık olsam mesela, aşkın korkusuz cesaretini, heyecanını özledim ben .
Kıyafetlerimizle atlasak iskeleden denize. Dert olmasa ıslanmak. Tertemiz çocuk zihnimi , kendimi özledim ben.
Bir direniş…
Geçip giden zamana inat unutuyorum, dinlemiyorum toplumun kulakları sağır eden gürültüsünü.
Her sabah aynı döngüye uyanıp, nereye varacak yolun sonu bilmeden yürürüm ben yaşamaya. İçimde her gün geceyi bekleyen bir çocukla yaşarım ben. İçimdeki sesi dinler, kendime kavuşurum…
Bir sabır…
Geçecek bir gün. Yarın yine iş var, sigaram da bitmiş zaten.