Açıkta Eylenen Tekneler İçin

İçimde eski zamanlardan kalma

güzel bir adam vardı

sahilde incinmiş bir kadının adını

hüzünle ardı ardına andı

mevsim yaza çalmış nergislerin

kokusunu rüyalarından aldı

özlemek mi bunu henüz bilmiyoruz

şalın geldi aklıma

eski bir rüzgara gidiveren şalın

kim önce sırtını döndü hayata

kılı kırk yaran bir yaşamaktan vaz geçti

limanda balık yolu gözleyen kediler

önce hangisine yanaştı da merhamet

usul usul uzaklaştı içimizden

ama birisi oltanın ucundan aldığı balığı

azat mezat maviliklere bıraktı

sanmam unutsun yırtılan yanağının acısını

el kadar lokma için ölüm yolcusu

kadın gitti adam gitti balık gitti

kedi bir başına öylece kala kaldı

kim bilir belki açtı sarhoştu uykusuzdu

kucağına zıpladığı ihtiyar balıkçı

hayat daha bir çok önemsiz ayrıntının olduğu

o limanda bir süre daha öylece durdu

deniz kudurdu köpek uludu Ay gölgesine düştü

duvar diplerinden sıyrılmış sarmaşıkların

kedi tüylerine sarıldı kırkı çıkanlar

şimdilerde sağalmış yaralarımla asude

bir başıma kaldığım kelepir dudaklarımın moruna

üşüştükçe üşüşen kelimelerimi topluyorum

çok çok iki kadeh koyuyorum masanın iki uzak kıyısına

iki köz iki buz iki yürek ayracı olsunlar diye

unutmam mümkün değil unutman mümkün değil

bunlar benim öğütülmüş zamanlarım bunlar benim

yaşamak diye diye cebelleştiklerim

ateş suyuyla harmanlayıp yüreğime meneviş çektiklerim