Adını Yağmura Yazdım

Sen yağmur, bense sana aşkla filizlenen topraktım

Gittin!

Acının tohumunu yüreğime bıraktın

Devirdin içimin dağlarını üzerime

Görmedin

Ayrılığın gözlerime dirhem dirhem çöküşünü

Görmedin

Kederi bağışlanmaz bir sancının ruhuma yaprak gibi dökülüşünü...

Şimdi hasretine sürgün yollarım

Zaman aşka geç olsa da ayrılığa çok erken,

Bu yüzden içimdeki şehirden yolcu ettim yokluğunu

Sensiz kalan sokaklar senden geçiyor yine

İşte bu yüzden...

Ayak izini taşıyor tüm kaldırımlar

Aklımdan çıkarmak istesem de seni

Kalbim özlemine bir son vermiyor

Hâlâ bana geldiğin dünleri soluyor günler...

Yokluğunla yıkansa da takvimler

Umutsuz aşkın ömrümden sökülmüyor...

Solumdaki ağrıya tek dermansın diye

Ellerim sen yanımdan vuran acılar biriktiriyor...

Mutluluğun yüzü değil sözü kalsa da içimde

Vefasız satırlara gömmedim seni

Şiir yapıp yüreğimin mısralarında yaktım gidişini

Tövbesi oldum günahının

Gözyaşıma sığınıp

Ağladım gözlerinin içinde...

Geceye düşen kör uykular anlatsın

Seni nasıl büyük sevdiğimi

Gün ortası karanlığa düşüşüm

Bil ki gözlerimde yarım kalmış hayallerin gölgesinden...

Ey hayaliyle ruhuma kederi saran yâr

Ben senin yokluğunla ölürken böyle

Sen kimin varlığıyla yaşıyorsun şimdi,

Başkasının bakışında gülerken yüzün

Gözyaşım gülüşünü hiç üşütmüyor mu ?

Üşütmüyor mu bu veda ellerini?

Yoksa bu yaz bir tek bana mı eylül kokuyor?

13 Temmuz 2012