Ağladın mı Beni

seninle hiç alakamız olmadığı halde,

bir savaşa el ele yürümek isterdim,

yıkılan düşlerin üzerinden geçip,

öldürdüğümüz duyguları henüz gömmeden

bir sonraki hayal kırıklıklarına uğradıktan sonra

oradan daha da uzağa,

çarpışsın isterdim bakışlarımız...

belki de son bir kez...

belki ağlamalıyız biraz,

yüzümüz kızarmalı,

belki de renk vermeli yüzümüze

eski heyecanlardan arta kalmış utangaçlıklar,

ilk görüşte aşık olur gibi, ilk kez vurulmuş gibi;

ama aslında son görüşte yalnız kalıp, ölür gibi...

yani anlamalıyız biraz;

sıcak...

çok sıcak,

"seni sevmiyorum"

kurşunlarının öpücükleri...

seninle bir mayına beraber basmak isterdim oysa,

hiçbir yere gitmeyelim diye,

kalakalalım isterdim,

hep öyle...

"en mutlu cesetler,

sevdikleriyle beraber ölenlerdir." aslında...

belki bencilceydi tüm bu arzularım,

yani seni de düşünmeliydim; benimle hiç düşünmediğini

ya da belki de tersini; sencilce yaşayıp,

sensizliği cephe edindiğimi...

ama buralar hep açık

ve soğuk,

çırılçıplak,

titrek

kırık,

parça,

eksik

ve

vesaire...

sen gittikten sonra,

bende kalan "biz" gibi,

gittikten sonra sen,

bende kalan "iz" gibi;

biraz ölü, biraz da öldürücü...

oysa seninle ne çok kaybetmek isterdim;

yalnızlığımı...

aslında hep yanlış şeyleri kaybetmişim,

beni biraz ağladın mı?