Ay'ın Yalnızlığında

Ay'ın Yalnızlığında

Beton gibi soğuktu hava

Sandalyenin ayağı kırık

Devrildi zaman...

Geçiyor akşam sefası

mahzun çiçekleriyle

gecenin hülyasından.

Gidiyor musun ey sevgili?

Ayrılığın dilinde her lahza

usuldan usuldan.

Bıraktım dem vursun aşk

pembeler tenimden toprağa düşerken,

kaybolsun benliğim...

Sen yoksan bu iklimlerin içinde

Dökülsün o güller de

müphem zamandan.

Kandillerince yükselsin alevler

İçimde devleşen o gölgelere

Şehrin üstüne serpilsin gözlerim

Loş sokakların uğultusunda

kaldırımlarında,

ayak izlerin.

Seni anlatıyorum geceye

Süzülüyor gökkubbeden

güneş yansıması haleler.

Bana o eski maviler

Ve o eski siyahla fısıltılar

firakta nagehan yine

Seni alıp getiren o beyaz ışık

Şakağından kırılan şu ayla...

Aramıza dökülen ışıksızlıkta

Gecenin ruhunu örter üzerimize

Şimdi

Bu sabahın elleri lacivert

pencereleri kör

Tüm kırmızılarımıza dökülen

bu ruhani leyliden görünür heyhat

Sessizlikle baş başayız

Renklerimiz soluyor Ay'ın ışığında;

Ben maviden sökülüyorum

Sen o yeşilden

Ki

Hepsinin eşiğinde kırılan

yüreğinin halesi

Geçmişin kör kuşlarıyla sevişirken

Mor ışıklarıyla sızıyor

içimden içeri...

Beton gibi soğuktu kafa

Sandalyenin ayağı kırık

Sen de geçip gidiyorsun

haleler içinden;

Kasım soğuguyla

Ay'ın yalnızlığında...

Tcpassenger_ierdoğan

02.11.2026/Sümer Sokak