Ağlama

Sevdam gibi

Ömrümde Araf da kaldı şu yalancı dünyada

Ölüm ile, yaşam arasında ki

O ince Çizginin tam ortasındayım

Sağa dönsem uçuyurum

Sola dönsem yar.

Ne baharların gelişi

Ne erik ağaçlarının çiçeğe duruşu

Nede renk renk kelebekler umurum da artık

Araf da kalan aşkımın sur, u üflenmis

Kızılca kıyametler kopuyor yüreğimde...

Taş duvarlar arasında saltanatının hükmünü sürüyor

Sağır eden sen/s/sizlik.

Ne sesimi duyan var,nede bir cevap veren

Ah şu taş duvarlar bir dile gelebilseydi.

Baş ucumda duran o vesikalık resmini

Kaç kez kurşuna dizdiğimi

Senli benli anılarımı

Kaç kez dar ağacına çektiğimi

Kaç gece çakır keyif olup

Sevda yüklü kervanların peşinden koşarak

Avaz avaz bağırarak ağıtlar yaktığımı

Seni sensiz yaşarken el ele tutuşan çiftlere

Nasıl mahsun baktığımı bir anlatabilselerdi

Kim bilir

Belki yağmurlu bir gün de çıkıp geleceksin şehrime

Elinde gülümseyen rengi soluk resmimiz

Kapı kapı dolaşarak arayacaksın izimi.

Dermanı tükenecek

Yürümeye mecali kalmayan yorgun dizlerinin.

Belki bir meyhane köşesinde

Belki yapraklarından yağmur suları damlayan

Manolyanın altında ki ıslak banklarda arayıp bulacaksın huzuru.

Biliyorum

Adım gibi eminim

Yağmurlu bir günde mutlaka çıkıp geleceksin bu şehre

Oysa,sen geldiğinde ben çoktan gitmiş olacağım

Vakit çoktan geçmiş olacak.

Nereden bileceksin ki gökyüzünün,

Bahtıma doğmayan güneşime

Araf da kalan sevdama

Vakitsiz nihayete eren ömrüme

Senin, geç gelişine yas yutmakta olduğunu.

Olsun geldin ya

Yetiştin ya son görevini yapmaya

Bu bile yeter bana, mahşerde yollarına bakmaya

Sevdanın sur,u üflenmiş

Kızılca kıyametler de hüküm sürmekte olsa da ruhum.

Son iki arzum olsun isterdim şu yalancı dünyada.

Şayet böyle bir hak tanımış olsa

Dedim ki çakma şimşek

Yağma yağmur,

Yıllardır beklediğim geç gelen misafirimi sakın ıslatma.

Sonra dönerdim sana.

Ey uğrunda can verdiğim sevgili,

Metanetli ol bırakma kendini

Sâlalarımı duyunca sakın, sakın ola ağlama.

Basın dik

Alnın açık, gururla omuz ver musallaya konan salıma

Usulca, kendi ellerin ile bırak beni kara toprağın bağrına

Sağ kolumun üzerine yatır

Sessizce son kez fısılda kulağıma

''Seni senden bile çok sevmiştim'' diye.

Islak toprakla ört üzerimi.

Düşünme yokluğunda üşüdüğüm kadar üşür müyüm diye.

Ben sevdamı mahşere taşırım diye ant içmişim

Giderken geride bırakmadım

Yanımda götürüyorum emanetin olan yüreğini.

Ağlama hadi sil o bal sarısı gözlerini.

Usulca dokunca mezar taşıma bir kez daha tekrar et

Duymak istediğim sevgi sözcülerini

''Seni senden bile çok sevmiştim ''

Geç kaldığım için özür dilerim,özür dilerim sevgili...