Ağlama Çağımsın Gülencan

Ben bin defa ağladım

dişlerim zonklayarak

şakaklarıma ateşler saklayarak

kahrolarak

kavrularak...

Zannettiğin gibi değil işte

ağlamak yanağımın ıslanması değildi bende

her damla zehir zemberek

canımı inciterek

gözlerimi kan çanağına çevirerek

kendimi perdeleri çekili odalara kilitleyerek...

Zannınca ıslanan bir çift göz değilim işte

nefeslerim asılarak kirişlere

sözcüklerim sürtünerek neşterlere

ruhumu kaptırarak ölümlere

yar diye sen yerine saklanarak gecelere...

Ağlamak tuzlu suları içmek değil can

gam diliyle ağıt yakmak ardından

derman ummak dert olan yaradan

adın için vazgeçmek aslımdan...

Ben bin defa ağladım

her sözünü gözyaşımla yıkadım

ağladım

sende yıllandım

uğruna dile düşmeyi onurum saydım...

Ağlamak damlalardan ibaret olmadı bende

canıma sevda diye işkence

ipuçları olmayan bir bilmece

ve yangınlar bıraktı avuçlarıma düşünce

tenimi yaraladı yüzümden silince

Ve Ben Yalnız Senin İçin Ağladım

Yağmurlar Adedince!

(değişmez adresten sabaha güzel bir fiil daha)