Gecenin Ötesi
En ağır uyanış, en derin karanlıktan sonra başlar.
Sen anahtarını çevirip çıktığında
Bir yarım ekmek gibi kurudu günlerim.
Lambayı söndürmedim hiç.
Karanlık bile sığmadı bu odaya.
Şimdi saati durmuş bir duvarım.
Hiçbir gölgeyi ağırlamazken...
Belki de
gerçekten uyanmak için
en derin kâbusu görmeli insan.
Kâbustan çıkan, geceden korkmaz.
Öyle değil mi?
Pencereyi açık bıraktım.
Rüzgâr bile üşüdü bu boşlukta.
Sokağa bakan o eski koltuğum şimdi.
Kimseyi gözlemezken...
Belki de
yeniden yanmak için
kül olmayı kabullenmeli insan.
Kül olan, ateşten korkmaz.
Öyle değil mi?
Sesini alıp gittiğinde
duvarlar bile sağır kaldı.
Ben de isterdim arkama bakmadan yürümek.
İlk terk eden kazandı bu enkazı.
Şimdi takvimlerden korkan bir yolcuyum.
Hiçbir yere gitmezken...
Belki de
sahici bir uyku için
aklını yitirmeli insan.
Hiçbir enkaz, yıkılmaktan korkmaz.
Öyle değil mi?
Künye · No. 363658
- Eser
- Gecenin Ötesi
- Şair
- Uğur Zengin
- Yayımlanma tarihi