Ağrımda Sen İlacımda Sen

Sen ağrım tuttu yine sol kaburga boşluğumda

Başım nasılda kalabalık yalnızlığımın tam ortasında!

Gecenin en ağır senfonisi çarpıyor

yüzüstü düştüğüm zamanın soluğuna

hiç anlamıyorum!

neler oluyor bana?

Diyorum ki,

şimdi duruşun olsaydı karşımda

yüzünün gizli baharları dokunsaydı

ayaz vurgunu avuçlarıma

o(n) kasım ikindisinin merhabasıyla...

Hiç yaşanmasaydı onüç kasım...

Keşke hiç paylaşmasaydım seninle

iki karışlık masayı

yüzün düşmeseydi bu kadar yakınıma

sende hiç takmasaydın boynuma

kamburum olan ayrılığın ayracını

ve ben gitmeni fırsat bilip

ağlamasaydım oturup o kaldırım taşına

kaç zamandır saklanmasaydı içimde o derin sancı

kökünden kesilseydi asılı kaldığım darımın ağacı...

O günden beri hiçbir şey eskisi gibi olmadı

ne yağmurlar dindi kentlerimin akşamüstlerinde

ne de sesim kenetlenebildi sesine

bakî olan aşkım hakir görüldü çok keresinde

binbir bedel b/içtim sesinle

olmadı senden yana gümanım

varlığını hep lütûf saydım...

Sende kaç mevsim yaşandı

parmak parmak saydım

el attım

yarama tuz bastım

sana uzak kalmadım

nasıl bir sevdaya çattım

ben bile anlamadım

!

(ey sevgili ! yorgun akşamlar birikiyor yokluğunda / canım öksende kaldı bir kez olsun sırtını canıma yasla

28 ocak