Ağrıyan

-iddia-

hâlâ içimi dövüyor beni ittiğin kuyunun suyu

yaralı bir hayvan telaşıyla aşk

geçmişin görklü günlerinden

sesinin öpüşlerinden

kalbinin kuş muhitinden

ağrıya ve dahi ayrılığa koşuyor

ölümcül bir sessizlik içiyorum

gözlerine değince ömrüm

bin yıl geçti diyor gölgelerin tellalları

daha şimdi olan zamana

ben bir gülüş çalmak için uzandığım yüzünden

ellerine dokunamadan göçüyorum

birileri cenneti satıyor

kirletiyor birileri çocukların tenini

dayanmak için dünyaya

zamana

içinde canhıraş olduğum kuyuya

sözlerine tutunuyorum

sesin gayb oluyor

-savunma-

anlamına denk düşmüyor sevmek

-karar-

bu şiir burada imha edilsin

şairine mahçup şiirlerin son dileği dahi kefenlensin