Ağzımda Üşürken İsmin

Beni sakın şiir müptelası bir şair gibi görme

Ben aklımı gözlerinde yitirdiğimden beri

Gidip gidip geliyorum

Boğazına aşk tıkanmış dizelere.

Ölüp ölüp dirilmelerime şahittir gökkubbe

Şahittir resimlerden bakan gözlerin

Gözlerimin hıçkırık nöbetlerine

Beni sakın g/ün düşkünü bir isim olarak telaffuz etme

Ben gecelerimin bu suskun seslerinde bile

Şiirler demliyorum aşkın sana benzeyen hüzünleriyle

Geçmiş senelerin birinde

Sen bana aşka yürüyelim dediğinde

Ben seni gözardı etmediğimde başladım

Şiir hükümleriyle kalbimi ellerine vermeye

Şimdi bir şair gibi

Avazım çıktığı kadar şiir döküyorum

Vakitlerin sinesine

Zaman bir efkar bırakıp

Dipnotlar deviriyorum ismimin üşüyen gölgesine

Sırtı yere gelmeyen bir kederle

Gözlerini izliyorum her gece

Her gece bir tenhada buluyorum kendimi

Ve

Öyle çok özlüyorum ki seni...

Derme çatma düşlere gizlenmem kâfi gelmiyor

Ve yetmiyor gece

Seni rüyalarıma getirmeye

Eli kolu bağlı umutlarımla gözlerine yaslanıyorum

Ağzımda üşürken ismin

Zemheriler ekili göğsüme sen basıyorum

Baharı topluyor nefesim

Meczup sesler tıkarken kulaklarımı

Ben seni seviyorumlu şarkılara uğruyorum

Biliyorum

Seni mevsimi kış bir kentin

En ücra sessizliğiyle sevdim

Gücüm yetmedi uğruna ölmeye

Ancak yaşamaya niyetlendim

Ve bil ki,ben senin sesinden şiirler içtim

Her nefesimin şiir d/olması senin yüzünden

Sen şimdi bana 'gözlerimin delisi' ünvanını ver

Başkaları benden zaten şair diye bahseder

(bir zamanlar şairlikti tek hevesim/senden bu yana hevesimden vazgeçtim/gözlerine meylettim ve zamana rağmen bir seni sevdim...)