Akıl Puslu

​Bir çocuk yalın ayak,

Elinde beyaz bir kağıt.

Bir öksürük nöbeti;

Bir nefes daha hayattan...

Sürgün bir yaşamla ölüm arası;

Akıl puslu, akıl deli.

Ölmek için fazla genç,

Yaşamak için ihtiyar gibi.

​Zemheri geceler geçerken ömürden,

Sıtmaya tutulmuş bir dal gibi.

Arafta bir gölge, tenhada bir can;

Ne toprağa düştü, ne göğe yükselebildi.

Oysa kuruyordu dalları;

Yaprak donuk, bahçe ölgün.

Yasaktı bütün güzellikler;

Tek güzellik kendisiydi.

​Akıl puslu, akıl deli...

Hâlâ acıyan yaraları vardı,

Hâlâ eksikti düşleri.

Yaktı bütün anıları,

Savurdu küllerini.