Tenhada Bir Can

​Bir çocuk yalın ayak,

Elinde beyaz bir kağıt,

Bir öksürük nöbeti,

Bir nefes daha hayattan.

​Sürgün bir yaşamla ölüm arası;

Sığmadı zamana yaşamak isterken.

Akıl puslu, akıl deli.

Ölmek için çok genç,

Yaşamak için ihtiyar gibi.

​Zemheri geceler geçerken ömründen,

Sıtmaya tutulmuş bir dal gibi...

Arafta bir gölge, tenhada bir can;

Ne toprağa düşer,

Ne gökyüzüne hayran.

​Oysa kuruyordu dalları;

Yaprak donuk, bahçe ölgün...

Eğiyordu başını sessizce,

Yasaktı tüm güzellikler;

Tek güzellik kendisiydi.

​Adı yoktu bu yalnızlığın,

Ne bir zamanı, ne bir mekânı...

Usulca okşardı ölüm tenini;

Hâlâ acıyan yaraları vardı,

Hâlâ yarım kalmış düşleri.

​Akıl puslu, akıl deli;

Yaktı bütün anıları,

Savurdu küllerini.