Bedreddin Mercan

Şiir genel olarak; maskeli ilişkiler, sahte sözler ve haksızlıklar karşısında duyulan derin iç sızısını, buna duyulan öfkeyi ve nihai sığıntı olarak ilahi adalete sığınma ihtiyacını merkeze alır.

İnsanın yaşadığı derin hayal kırıklıkları, çaresizlik ve yalnızlık karşısında içsel bir karanlığa gömülmesi; içindeki son umut ışıkları da söndüğünde sessizliğe çekilerek ruhsal olarak tükenmesidir.

Şiir, tasavvufi teslimiyet ve hiçlik bilincini işler. Şair, insanın geçici benliğini ve mülk iddiasını bırakıp Yaratıcı’nın kudreti karşısında "hiçliğini" kabul etmesini anlatır. Gururdan arınıp yalnızca O’nun rahmetine sığınarak hakiki huzura ulaşılacağını vurgular.

Hayatın kaçınılmaz değişimleri ve kayıpları karşısında direnç göstermek yerine, vakti geldiğinde bunu bir hafifleme ve kabulleniş olarak kucaklamanın gerekliliğidir. Doğadaki dökülme ve dönüşüm, insanın da yüklerinden kurtularak hayatın akışına teslim olma sürecini yansıtır.

İnsanın yaşadığı derin keder, yalnızlık ve geçmiş anıların yükü karşısında zamanın akışına direnerek, yaşadığı acıyı hayatının merkezine mühürlemesidir.

Yıpranmışlıkların, kaçırılmış pencerelerin ve biriken gecelerin ortasında; ruhu ferahlatacak bir yağmura, taşlaşan kederi eritecek bir umuda sığınış.