Aklı Evvel Bir Çocuktum...

?Al götür gözlerimin ucuna takılan son intihar sahnelerini.

Nedensiz değil içe yanmalarım haberdar tüm beşer.'

Soysuz bir ömrünün öznesi bile olamamışken

Gözlerime çektiğim milin karanlıkları

Korkutur mu beni dersin?

Bırakıp gittiğin günkü kadar pejmürde

Bırakıp gittiğin günkü kadar sağır benliğim.

Çocukluğumun aklı evvel günlerinde

Kavuşmalara hasret hikâyelerle büyüdüm ben,

Ne aşklar hayalettim,

Feyiz aldım her birinden

Ergenliğime devredecek...

Ah be sevdiğim,

Ben seni Leyla'nın Kays'ı sevdiği gibi sevdim de,

Sen sevebildin mi beni Mem'in Zin'i sevdiği gibi?

Ağıtlar mıydı bize miras kalan

Dillerde destanlaşan bu aşklardan?

Ümidim kalmadı...

Eyvallahsız dünleri de geride bıraktım.

Gücü kalmadı artık vakur gözlerimin

Hayata meydan okuyacak.

Damarlarımda dolanan efe kanı çekilmede,

Ben miyim bu aynada gördüğüm yüz?

Bu çökmüş omuz

Bu titreyen el?

Acımadan vurulan ayağı kırık atlar gibi

Bile bile ölümümü beklemekteyim.

/Uçurumlar büyütüyorum içimde.

Kimseye bırakmayacağım bu ölümün fermanını/

Müjdesi de yok bu sene baharın,

Nisan yağmurları sahipsiz ölüleri yıkamada...

Dilimde bilindik dualarla dolanıyorum

Buralarda yaşayan her yüz canlı cenaze,

Kem bakıyor gözler,

Her yürek artık bir fakirhane...

Nisan'2009 Aydın...