Aklım Sende Kaldı Ruhum Yaralı

Tepeden tırnağa sana boyanmıştım

Aklımı ç/aldığında mavi

Sessizce inerdi akşamlarıma

Kızılın rengi...

Sonra,

Sesin sarardı dinmeyen sensizliğimi

Ben hep sürçü lisan

Sen büyük insan!

Çekilmezdi mesafeler aradan

Akılm sende kalırken

Sen hiç gitmezdin sol yanımdan!

Her gün kabuk bağlar,

Sonra yeniden kanardı ayrılık!

Şiire saklanırdık

Acılar böldüğünde nefeslerimizi

Kendimizi sukûta bırakırdık!

Sonra değişmek istedik

Ben seni tanımaktan vazgeçip,

Sana körkütük aşık omayı seçtim

Sen içinde ben olmayan hayatları sevdin

Yokluğunda çok üşüdü ellerim

Gıyabımda kaç sehpama tekme vuruldu

Kaç giyotin boğazıma oturdu

Kaç çarmıha mıhlandı adım

Kaç kere kendime el gibi baktım

Sen yokken küf tuttu rüyalarım

Kırıldı kıvrandı bütün azalarım

Çoraklaştım

Yağmurlandım

Geçer sandım

Yalnız duvarlarıma yaslandım

-

Seni unutmayı başaramadım!

-

Şimdi bağrımda bağıran yalnızlığımsın benim!

Koynunda uyuyor telli duvaklı düşlerim

Kınalı hayallerimde mumlar yanıyor bilesin

Yüzgörümlüğüm gözlerin...

(ayırdın canımdan özge cananı / bu yüzden kırıldı baharın dalı!