Aklın Yolu Aykırı

Eli öpülesi şiirim;aklın yolu aykırı...

Eğer yüreklendirilmişse candan içeri

Öğret derim zaafımdan ziyade

'Ruhuma' yaklaşıp yokluğu gülüm!

Değerlendirirken hayal-meyal

Tazelenir şair belleğim

Sonuçta tuta tuta gelir

İçinde ağlatsa da güldürse de

Yarını oluvermek hazmedemediklerinin

'Ona sessiz zamanlar da tanı '

Yaşamda aslında hepimiz dört eşliyiz

Değil midir ki

'Vücudumuz' sahip olduğumuz

Öldüğümüzde bizi terk edecek

'Servetimiz ve statümüz'

Onlar da başkalarına yar olacak

Ya 'ailemiz ve de dostlarımız'

Kalacak uğurlamalar içinde

Nazari yaşlı gözlerimiz

Bu yüzden;

Hazla söyle, nazla söyle

Fakat fazla söyletme sen sen ol

Unutma 'öğütler verilmez aşksızlara'

Gönül nice dolana

Alır demi hayat her bir şeyi

İnadına coşkuyla ister

Senide benide seyretmekle

Götürür kendi bilinmezliğine

Gördüğün gibi yanılmayasın diye;

Gökyüzü aşkı anbean tenhalaşmakta

Verdiği-veremediği

Aldığı-alamadığı her şey için

Dilerim dilimden geçerim de

Yüreğinden geçmem gayrı

Öğretilmiş beyne utanç

Oysa doğrulup devrilse de eğil/inmeyeceğini bilse

Ne çok uğultulu kalabalık içim

'Bu sefer oyunu kendin kur' der mi ki acaba?

Birinciler ve ikinciler

Günlerin kulaklarını tıkayanlar

Yoksa yerinde sayanlar mı diyecekler

'Yaklaştık da ne zaman uzaklaştılar

Kendilerini ne zaman kaybettiler'

Garibime gider bu anekdotlar!

Aşk 'bende, onda, şunda' n'eyledi?

Olu vermiş hayat dersim

Ki kime ne dersin

Aklın yolu hep bir aykırı!

Meğer diyemezken bir elveda

Gel gör ki tarta marta yazılmış

Binlerce eksik zerrem anlayamadığın