D Harfinin Ölümü

Bir harf öldü bugün;

ne bir ağıt yakıldı ardından

ne de kimse fark etti eksildiğini.

Oysa bir dilin bütün yarım kalmışlıkları

onun sırtındaki o eğri duvara yaslanıyordu.

D harfi...

Biraz daire, biraz kapanmış kapı,

biraz insanın kendine çizdiği sınır.

İçinde bir dünya saklardı,

dışında binlerce suskunluk.

Önce dilinden düştü insanların,

sonra kitapların kenarından silindi.

Bir çocuğun defterinde

yarım kaldı en sevdiği kelime.

Annesinin sesinde bir boşluk,

babasının son cümlesinde

kimsenin dolduramadığı bir eksik hece...

Ölüm dedikleri belki de budur;

bir harfin sesini kaybetmesi,

bir ismin kendi sahibine yabancılaşması,

bir insanın yaşarken

kendi hikâyesinden çıkarılması.

D'nin ardından

kelimeler cenazesiz kaldı.

Boğazda düğümlenen her hece,

yanlış kapıyı çalan bir yabancıya dönüştü

ve kimse anlamadı

neden bütün cümleler

birdenbire eksik nefesle konuşmaya başladı.

Çünkü bazı ölümler

toprağa verilmez;

bir dilin içinde yaşar,

her telaffuzda yeniden kanar.

D harfi öldü.

Şimdi bazı isimler

sadece içimizden geçirirken tamamlanıyor

ve geriye kalan bütün kelimeler,

yaslanacak bir duvar arıyor kendine.