Alışmak

En başta ürker insan,

Kırılmaktan, yalnız kalmaktan, sevilmemekten…

Sonra bir gün alışır,

Ve işte o gün… en büyük yara açılır içinde.

Alışır sesi çıkmamaya,

Susmaya, görmezden gelmeye,

Kendi değerini küçültmeye bile…

“Ben böyleyim işte” diyerek

Kendini kandırmaya alışır.

Kalbi kırılır,

Ama “olsun” der…

İşte o “olsun” var ya,

Onca kötülüğün kapısını aralayan tek kelimedir.

İnsan, kendine yavaş yavaş kıyar,

Bir gün bağırmaz artık,

Sevmez eskisi gibi,

Güvenmez, inanmaz,

Sadece bakar… boş boş.

Çünkü alışmıştır.

Ve insan, alışınca ölmez belki hemen,

Ama içi mezara döner sessizce.