Alışmak Ve Yalnızlık

Her gidiş ağlatır oldu beni

bazen cam önünde solmuş bir çiçek

ağaçta kalmış tek yaprak

boşalmış sokaklar

park etmiş araçlar bile.

Her şey gidenleri hatırlatır oldu

yazlık kentlerin kış sessizliği

yağmurdan sonraki toprak kokusu

açılmayan kapılar.

Çok kısa geçişlerle yaşar oldum nicelerini...

Her selamın ardında bir de veda olduğunu

her derinliğin dibe vuruş mesafesini

her şey benim yeni yeni öğrendiğim bir hesap işi

Kırkikindide ölçülüyorum hayatı

Akşama azalmışken

sil baştan, yine ve yeniden

Önce bir dal olabiliyor gelen

ve giderken...

Üstüne devrilen koca bir ağaç.

Herşey aynı kökte zıt iki kardeş

yaşam/ölüm

aşk/nefret

dost/düşman

alışmak ve yalnızlık.