Altı Şehir Ve Tutulma

"Hadi, bastır göğsünü göğsümün gergefine

ve söndür tüm öpüşlerimizi"

Altı yaralı şehirden geçtim

Altı yaralı şehrin altı yalnız ağacına

-adının her harfini dişlerimle çiğneyerek engel olduğum-

altı masum gözyaşı akıttığım

altı çaput bağladım

sen özgürlüğümün son bulduğu tek yasağımdın.

Ve gece nazlı bir anne gibi

göğüsleriyle nehirleşirken çöle dönen tenimde

ve en çokta büyütürken unutulmuşluğumuzu

-ki denizler balıkların mı yoksa martıların mı gözyaşıdır diye sorarken o genç kız masum bir bulut gibi-

ama sırf sende unutasın diye yüzüm,

yüzünü unutmak için kaç gece yalvardım kendime.

göğsümün tahtasını deşen sancıyı

-yani adam olduğum kadını-

öldürmeden düşlerimden hemen önce

ve kurtarayım diye yaralarıyla övünen şairlerin gece hummasından

çok acıttım serçeleri

başını ezdim

tüm üç harfli faili meşhul yalanların

oysa ben kırılgandım

kırılan sancıyandım

seni unutmak içinse

kendi bileklerimi kesmiştim

Altı üstü ben gibiydin

altımı üstüme getirmiş ve gitmiştin

oysa içimde yeşerirken yeni yetme bir kavak ağacı gibi

boylanırken tüm gölgeler güneşin isyanıyla kaldırımlara,

yaşarken kendi kanlı canlı seni,

ve henüz dokunmuşken sağ yanağının soğukluğu

sıcacık kinime

sıcak bir çayın damağında kalır gibi

nasıl gitmiş olurduk bir birimizden

sonra

...

..

.

Adımladım tüm şehri,adımladın diye

Her gün aynı saatte ağladım ki belki ağlayışlarımız dökülürdü tuzlu ve kaşıntılı

çürürdü bulutlar

çürürdü gözlerimizin altı

..

19/07/14 Çanakkale