Alzaymır

sesin karışıktı

içinde kendimi duyamadım

gözümde nemi biriktirdim

biter diye

sonra ne yaparım diye

ağlamamayı seçtim

unutursun demediler ki

yanlış anlama seni değil

ağlamayı unuttum

kendimi bir haykırışa bıraktım

nasıl dökülürdü saçların omuzlarına

o büyük sessizlikte

çığın çıt sesine verdiği tepki gibi

oracıkta dökülürdü gözlerim omuzlarına

omuzlarında saçların

her seferinde yeni oluşan alfabe gibiydi

bilmezsin ben okurdum onu sırtında

öyle tuttum bağırmayı yanlış anlama diye

unutursun demediler ki

seni değil çığlık atmayı unuttum

ışıkları açar mısın tanrım

kahvaltısı olan bir sabah yazar mısın alnıma

ondan bahsettim diye

dudağını bükme hemen yalnızlığım

bir garip sevdim ki seni

unutursun demediler

seni değil var olmayı unuttum

biliyorum dışarısı çok dağınık

her şey bir çarşaftan ibaret

bebeğe sarınca kundak

üstüne örtünce pike

yere serince sofra

ölüye giydirince kefen diyorlar

sana kestirmesi olan bir cümle olsa

he deyip geleceğini bilsem

saçlarına geç kalmayayım diye saati değil onu kurardım

ama hayal dediğin şey dolandırıcıdır zaten

ondan mı bilmem inadına adımı umut koymuşlar

demediler ki unutursun

seni değil yanlış anlama

sesin karışık

içinde kendimi duyamadım