Annesi Ölen Şiir

-ölme anne

çiçekleri kıskandıran kokunu alıp da gitme-

yürüdüm yolların istikâmeti olmayan yerlerine

gözlerime çekilen millerce yürüdüm

büyümek kesti yollarımı

kuşlar gömdüm sol omzuna

hiçbiri değmedi gözlerine

-ölme anne

sesimi saran güzelliğini alıp da gitme-

büyümedi dilimde nefessiz aminler

sırtımda tepinip durdu dünya

ayakucumda cinnetler

ellerinden kalan dokunuşlar sarmadı yokluğunu

tütsülenmedi hiçbir rüya

almadı hiçbir el avuçlarımda saklanan kokunu

senin ellerini aradı kalbimin küs günleri

yıkandığın yağmurlar asıldı kirpiklerime

seni götüren vakitler katletti sesimi

seni anne

anne seni

ben seni ölme diye çok sevdim

kırılgan günlükler biriktirdi zamanın asık yüzlü çehresi

mühürlendi ellerim

kalbime kırk gece ölümün sesi indi

indi göğümün göğsüne hicran

gidişin her sabah devrini teslim etti

-ölme anne

beni cellat gülüşlere terk edip de gitme-

sustu saçlarıma dokunan rüzgâr

hani bahar

avlusunda çocuk gülüşleri saklayan zamanlar

hani öptüğüm ellerinde resmedilmiş kınalar

ölme anne

bir kale kapısına dayanmış düşman oldu yokluğun

bu cengin kalkanı varlığınken ölme

kınında durmuyor ağrın

senden anne

anne senden

ben senden gitmemek için çok direndim

sen dönüşü olmayan yollara gitmeyi kimden öğrendin

sardı gül tenini toprağın soğuk nefesi

bağrıma saklanan taşa yazıldım

öptüm gecelerce üç tel saçını

koynuna sokulamadım

-ölme anne

ben dünyaya alışamadım-