Ar/af

/ çocuklarınızın gözlerini kapatın lütfen

bir ay(kı)rılık var bu şiirde.

ve kaldırın ellerinizi

direnişim dönüyor gittiği yerden /

kuşkusuz şubatla birlikte çözüldü ellerim

yüzüm Araf'ın bertaraf olmuş sükûnetinden kitapsız bir satır sesinde yıkandı

olmazım yalnızlığım

bütün bakışlarını beynime kazıdım

kavgada bile söylenmez kahrım !

ama ben susamadım

anarşist ruhum kundaklandı düşlerimin vakitsiz haziranlarında,

avaz avaz bir özlem döküldü hastalıklı satırlarıma

sarı benizli bir hülyadan düştü sadakatim

kahrettim

mutluluk denen o yabancı rüyaya

sana helalimden gelmenin t/adıydı aşk !

ağzında acılandım

cilası bozulmuş şiirlerim düğümlendi soluğunda

kendime başkaldırdım

ve sana şairliğimden bir armağan bıraktım...

mısra mısra ağrılı susuşlarım senindir

al koynuna sevgili yangınlarını

bu ayrılık tepeden tırnağa bizimdir !

bundan böyle bir sükûn sesinde

nefesinle geçeceğim sularımı

ateşler içinde uyanacağım şafakların göbeğine

kan kusan bir gölgem olacak ardımda duvarlara dayanmış

adımlarımdan önce ben gideceğim

ömrümün gel-gitlerine

bundan böyle

ezberime düşen gözlerin gibi

misilsiz bir acıda yakacağım aşk'ı !

(s)

16 şubat