Ar/af

bana şiirlerde ölüm karanlığı

gözlerimi hücremde tavana açıyorum sabahları

yatağın ucunda bir avuç safran

bir kaç adım ötede güneş var

gözlerimi kamaştıran

şiirlerle sihirler arası bir yerde yaşıyor benliğim

arafta huzur buluyor zihnim

ben kıyıları severim

kentleri daha çok

kıyı kentlerini inanlımaz

apoletler, aparatlar bana göre değil

iç huzurumun israfiliyim

kan emici

bana göre değil hüzünlenmeler

durduk yere, hiç sebepsiz, durduraksız

gözlüklerimin arkasından bakıyorum, güneşlik

hayata, parçalanmış köpeklere

son sürat

black_1