Aralıktı

Aralıktı

Ne yağmur, ne kar

Sokak susuzluğa varıyordu

Işıklar soluk, hava soğuk

Bir madenin ölümüne çınlaması

Sarıyordu ürpertileri

Bense bir uçurumdum

Düşüyordum sözlerinden

Aralıktı

Perdeler kapalı

Rüzgar sallıyordu aklımın ücralarını

Bir ses, uyanıp gece yarıları

Geç kalınmış çocukluğumla oynardı

Savururdu sokaklar beni

Yenilmekti yazgımız

Iğırcık vakitlerinde pusulanan

Hep söylenecek bir söz

Boğazımda takılı kalan.

Oysa bir sözüne dirilirdim,

Umut tükense çoktan delirirdim.

Kurtlar ulurdu dağlarında

sis ve ses içinde savrulurdu gece

Şairdim, namluda taşırdım şiirimi

Üşürdü ellerim

Kar geceleri ayandı beyaz

Kurşunlar yağardı yağmur

Alnından vurulurdu poyraz

Son sözüm söylenmeden

Giderdim ardıma bir daha bakmadan

Varlığım silinirdi şehirlerden

Kurtlar ulurdu

Yer gök bir ağıt tuttururdu

Çınlayıp dururdu kulağımda

Borcunu bir gün ödeyeceğim son nefes.

Aralıktı

Çığlık çığlık çırpınırdı anneler

Ateş yürekli, yanardı sürekli

Ne boran çare ne çığ

Baba, nasırdı elleri

Kurumadı mahşere dek

Yüzündeki kanlı çiy

Oyunun adı yaşamaktı

Dünyanın sonu dediler

Öğürdüm tüm kelimeleri

Süreksiz bir merhale içinde

Kıvranıp durdu benliğim,

Düştükçe inleyen sesimden

Bir hoyrat kurtuldu nefesimden:

Borandı dağlar

Canlar gitti canlar

Unutuldu tüm anılar

Al bulandı karlar

Ey dalga, ey rüzgar..

Son demi tadıldı,

Son sözünü söyledi zaman.

Burdan sonra yok bir kapı gidilecek

Ya başa dönülecek

Ya yokluğuna bürünülecek.

Artık şiirler bensiz,

Ben bu çağda sessiz;

İşte ayrıldı et ve tırnak,

Beden ve tin.

Bu son türkü böyle söylenilecek:

Aralıktı,

Karanlıktı

Ve doğmadı güneş!

Sonra pencereler hep kapalı

Aşk yasak

Aynalar silik

İnsan suretleri kırık dökük

Aralıktı...