Aşekâ

Aşekâ; bir deli vesvesesi

Aşekâ; bir meşakkatli ölüm

Akşamüstü çıkıp yürümek geldi içimden

Yol uzun

Kaldırımlarda rengi soluklar

Ve kuş ölüleri ve intihar kahvesi bir dolunay

Yürüyorum öylece

Öyle suskun öyle mahzun

İnsan kaç defa atlar suya

Yüzmeyi bilmeden

Boğulacağını bile bile

Ne iter onu rengi meçhul cellatın ağuşuna

Ne denli bir hissiyat

Ne tehlikeli bir hastalıktır bu böyle

Aşekâ; bir mapushane nöbeti

Aşekâ; bir esaret ıstırabı

Lambalar bir şey anlatmak ister gibi bana

Ya da bulutlar şekil şekil

Bir mesaj mı almalıyım bütün olanlardan

Yoksa yitiriyor muyum kendimi

Kimliksiz ve suskun

Ve aciz ve ciddi

Her insan bir kere mi aşık olur

Öyle derler ya hani

Bütün yarınlar

Dünleri anımsamak adına bir oyun olmasın mı

Tanıdığın yeni bir insanda

Ya da ağaçta ya da çiçekte

Ya da yabancı bir şehirde mesela

Ne arar insan

Hep bir bekleme hep bir hüzün

Yaşamak mı denir buna

Hanginiz içinize attıklarınızdan bir gömüt yapmadı ki

Hepimiz birer iyi yalancıyız

Farkındayım

Aşekâ; bir doğum neşesi

Aşekâ; bir ölüm sebebi

Bir yaman çelişki sirayet ediyor bu şehre

Dönmem gerek ait olduğum yere

Odama ve sayfalarıma

Ve karanlığıma belki de

Dönmem gerek usulca

Sahi her insanın karanlığı başka mıdır

Bilemiyorum

Aşekâ; bir kör bıçak yarası

Aşekâ; bir mazur hastalık

Not : Aşekâ bir ağacı saran, beslenmesini ağaçtan sağlayan ve zamanla ağacın kurumasına sebep olarak onu öldüren sarmaşığın adıdır. Aşk kelimesi buradan türer.