Aşk Affeder Mi Yokluğu

Aşkınla kuşatılmış bir şehrin tam ortasındayım

Gün raks ediyor çatılarda, adımlarım hep sana

Dağınık geceden uyanan insan harmanındayım

Tortusu yüreğimi yakan sevdasın avuçlarımda.

Yontusuz düşselliğinin bakir bakışlarında yitiğim

Hangi yana esse rüzgâr masalların hep bana değer

Sorgusuz güzelliğinin zindanlarında ölüm içtiğim

Et ve kemikten oluşan duyguyum, göğsümde keder.

Fasılasız bir ömrün saraylarında güneşi özler sırtım

Yargıların ipleri çürüdü artık, kurudu sevda toprağı

Topladım gönül yatağımı şimdi, üşümekte nabzım

Doymadım dünya coşkularına, sensiz gözüm kapalı.

Eskimiş değerlerin sarhoşluğuyla geçersin sen özünü

Sevdalı gözlerinle gömersin sana adanmış sözlerimi

Yongasız ayrılıklar kentindeyiz, ıslatma aşk közünü

Bekleyişle çoğalıyorum, sabrım çözer mi düğmelerini?

Ezildikçe içlenirmiş her çiçek, alınganlık döker tohumu

Şüphenin yoldaşıdır kurt, yudumlara böler öfke ruhunu

Her ömrün hikâyesi uzundur, kısacık anların mutluluğu

Ecelsiz kaygılar cennetindeyiz, aşk affeder mi yokluğu?