Aşk Cephanesi

aynısı sende de olan hatıraların,

yalnızca aynısı sende,

ağrısı bende... unutmuyorum.

umut diyorum, gelirsin belki diye ama

aslında kendim bile buna inanmıyorum.

ağrıma gidiyor, aynı şeyleri yapamamak seninle

ağır geliyor bu yük, yokluğunun yani

diyorum ama işte, nafile...

biliyorum ki "farklıyız" dediğinde de haklıydın,

kalbinden daha çok bacaklarını kullanan bir kadınla

aynı yolu yürümek, ağrı olur.

o kadını severken kendini ihmal etmiş o adamla

aynı kulvarda koşturmak da o kadın için

aptallık..

senin "sil baştan" yaşayalım dediğin hayatı,

her gün s*k baştan yaşarken

göğsüme neşteri vurarak, kalbimi

sök bu aşktan diyorum kendime ama,

olmuyor..

aynısı sana da oluyor mu bilmiyorum ama,

bana ölmüyor.

artık "aşk" dediklerinde

kendimi yeryüzünde bir kan grubunun

kalan en son taşıyıcısıymış gibi yalnız hissediyorum.

sen gittin,

ne kanacak kimse kaldı artık,

ne de kanadığımda damarlarıma kan taşıyacak kimse..

biliyorum ki "bitmesi" gerekiyor dediğinde

zaten başlayacak bir şey de kalmamıştı geriye.

sen sen ol,

göğsü nefes alırken değil de yüzüne bakarken genişleyen

bir adamın sesinden öpmeye falanda artık yeltenme,

sonra çekip gidersin, o adama ağır olur

unutamaz seni,

bu ona bir ömür boyu ağrı olur..

bana olanlar mühim değil, bilmeni istiyorum.

sen aşk cephanemin envanterinde

patlayacaklar listesinin başında yer alan

bir mühimmattın

ve beni hiç beklemediğim bir anda vurdun,

tam hayatımın ortasına tesiri ölçülmez yalnızlık patlattın.

olsun,

dağıldım,

eline sağlık.