Aşk Seni Sana Emanet Ediyorum

I

Neydi aşkın son sözü ey sevgili!

başımı eğmedim hiçbir sevdaya böyle

senin varlığınla yok olana kadar...

ş'aşk'ınım

kiralık umutların sessizliğinde çınlarken ağıtları semanın

kızıl sabahlara kan damlatıyor gece

sesin içime akıyor

II

gülüşümü astım tavana

sürüklenirken peşi sıra cümlelerin

tekrar ediliyor kan uykusunda yalanlar

başucumda sayıklarken kimsesizliğim

suskunum

kış masallarının veda sahnesinde

aykırı bir rol üstlenmiş kalemim

yazmalarım kesildikçe neşter derinliğinde

acıma çığlık olacak dilsizliğim

başucumda unuttum tamamsızlığını dün gece

boy verdim boş verdim hayata

devamsızım

III

yorgunum

bıçağın keskin tarafını biliyorum gidişlere

paslanmış dilimde düğümlenir şimdi her cümle

kanarım

yığılır kalırım olduğum yere

s/ağır ruhların kulaklarına kurşun döküyor isyanlar

hangi talan olmuş diyarın yolcusuysan

git

-me

dilimden akan her bir harf hayat olmuşken sana

kanadımdan vuruldum içime döndü yüzüm

söyleyecek sözlerime sesim yetişmiyor artık

telli duvaklı kış masallarını gömüyor kirli eller

yarının gözlerine

hiçlikle beslenen ruhlara her şeyi doldurmak zor olsa gerek

pusulasını denize düşürmüş bir kaptan edasıyla

son sürat kayboluşlarında

çarptığın bir duvar enkazında

say ki uyuyamadığım bir gece

say ki uyanamadığım bir gece

masallarınla irkildim

IV

yıldızını unutmuş kayıp kentin yolcusu

belli mi

eksikliğini tamamlamak için gittiğin garlar

burası ölülerin aşk kokan nefesi

hangi masal son bulurken

başım bir yüreğe yaslanacak

hangi ellerde soluksuz kalacak parmaklarım

'aşk' sözüm sanadır

bir bir söktüm harflerini

ayrılığa yamıyorum seni

V

masalımın kabusu ıslak gözlerimle

şimdi tüm gidişlerden muafım

sükûna erecek varlığı bu kederli sağnakların

ve duracak saatler bu anlamsız vesveselerde

bir bitişin bir yitişin ayak seslerinden selam veriyor bu defa

aşk seni sana emanet ediyorum

Hoş(ça)kal

-ma ...

... tüm haylaz kelimeleri parmaklarımdan ayıklıyorum

sahi aynı dili mi konuştuk seninle aşk

Güz Yangını