Aşkımızı Yutan Boşluklar

bilmem ki

neresinden tutsam aşk değil

saçların mıydı

ilk önce içime düşen

ya da

basit bir ışığın yanılgısından başka

duygularımın

bulutlarla arkadaş olması mı

mümkün değil

ne yağmurlar vardı ne de karanlık

biraz hüzün

biraz beyaz ve yüzün

kaldırımlar ayaklarımı unuttu

yollar da yoktu

bir adım yaklaşabilseydim

bir adım daha

sarılacaktım

olmasaydı aşkımızı yutan boşluklar

sonraları için tasarlanmış mutluluklarım

biliyorum patlayacak çocuk balonlarında dünyanın

o korku basit bir oyuncaktı sadece sana dokunurken

sabahları rengarenk ve güzeldi

sizi öperken

bilinir ki

her şey yok oluş tadında başlar

en iyi dileklerle biterdi

öyle de olsa mutludur kuşlar

yaralı kanatlarının göğe karışmasından.