Aşkın Buğusu
Mandalina
ak bir duvak takmıştı.
Sanırım mutluydu da,
başındaki karlar ile.
Acayip bir işti.
Bu,
hakkı verilmiş
bir yaşamın sonunda
ölüme gülümseyişti.
Isıtmayan güneş tepeyi aşmıştı.
Karakış, her yeri beyazlatmıştı.
Şimdi
hava buz gibi...
Yüreğim
biraz daha kalırsa bu ayazda
önce kirpiklerim
sonra gözbebeklerim...
Ardından yürek kafesinden aşağı
buzdan sarkıtlar...
Her yürek
ocağına göre bir ateş saklar.
Ellerimi
rüzgarın keskin dişleri parçaladı,
ve birazdan çatlayacaklar.
Hiç unutmam;
Toroslarda tanıdığım bir çiftçi:
-Kiraz için karın yağması şart;
filizler bu soğukla çatlar ancak, demişti.
Kar yağdı, ellerimiz çatladı.
El ele tutuşursak
çiçekler açacak.
Çok üşüdüm
Sokul bana.
Değil mi ki
mevsimler de insanlar için.
Değil mi ki karakış
aşıklar sokulsun diye.
Sokul bana,
çözülmem için
"aşkın buğusu" gerek.
Günler uzamakta,
"aralık" geceden çalmakta şimdi.
Hava çok soğuk
ve belki biraz üşüyeceğim.
Lâkin
bu kışı yine sevdanla geçireceğim.
Gönlümün yamacında
her mevsim açan çiçeğim.
25 Aralık/Çayeli