Aşksizlik

Canı can yapan mı aşk

Aşkı aşk yapan mı can

Bilinmez ama

Aşksız olunmuyor insan

Ki özü olsa da ızdırap

Aşkın varlığı insanı etse de âmâ

Kör olmak gerek

Daha iyi görebilmek için bu dünyada

Aşkın yokluğunda

Ölüdür serçeler aslında

Onların ruhudur gökyüzünde uçanlar

Bir gram aş için konsalar da kaldırımlara

Sanmayın ki onlar yaşarlar

Ve onun yokluğu öyle bir yokluktur ki

Topuklarında sanki yara

Çıkılacak yokuşlar daha bir rampa

Hayatın yükü yarışır bin tonla

Sırtın kambur

Ellerin de yaralar

Kanında mutsuz bir çocuğun hıçkırıkları fokurdar

İstediğinde de gelmez ki

Hangi kılıkla hangi isimle hangi gözlerle

Aç susuz bırakır seni köşende

Bilirsin ama gelecek bir gün diye

Ve bir gün de gelir gerçekten

İşte o gün serçeler canlanır

Yollar düzleşir

Begonyaların kokusu tenine karışır

Ve kalan ömrün o vakit yüzyıllarla yarışır