Attı Kendinden

Ömür törpüsü

Tüketirken zamanı

Derin uykudan uyanıp

Gecenin koynundan çıkamadık

Hep karanlıktı

Düş yorgunluğu vardı

Bizden çok şeyler çalan zamana

Engel olamadık

Daha dün gibiydi

Yaşama merhabamız

Hayatın ağzına bir parmak bal çalsak da

Olmadı

Kandıramadık

O

Hep milim milim tüketirken

Ayakta uyuttu

Dürüp defteri

Sayfa sayfa tüketti

Hayat

Çıkılması zor bir lâbirenti

Ne ucu belli

Ne de sonu

Sırası gelince

Okşayıp yüreğinden

Tutup attı kendinden