Avuçlarda Eriyip Giden Zaman

Gecenin koynuna bir yıldız düşer 

Sessizliğin en derin yerine 

Ve her damla gözyaşı bir deniz olur 

Kayıp gemilerin izinde 

Yalnızlık bir sokak lambası gibi 

Titret durur köşe başında 

Sabaha kadar yanar durur ve bilir 

Çünkü karanlık da ona muhtaçtır 

Bir rüzgar geçer içimden 

Adını getirir unutulmuş şarkıların 

Her nefeste biraz daha eksilirim 

Biraz daha çoğalır içimde umut 

Zaman kum saati değil artık 

Avuçlarımda eriyen bir buz parçası 

Tutmak istedikçe kayıp giden 

Ve yinede ısıtan ellerimi 

Belkide insan dediğin şey 

Kendi gölgesine aşık olan bir kuştur 

Uçar düşer kanat çırpar boşluğa 

Ve her düşüşte yeniden doğar 

Şimdi susuyorum 

Çünkü bazı sözler ancak sessilikte duyulur 

Ve bazı şiirler ancak yürekte yazılır 

Sonra sabah gelir usulca 

Kırık Bir camdan süzülür ışık 

Dün geceyi yutan karanlık bile 

Yeni güne teslim olur yavaşça 

Ve anlarımki  eriyen herşey 

Toprağa karışıp çiçek açarmış 

Avuçlarımda kalan son damla 

Bir gün yağmur olup dönermiş