Ay Işığında Mavi Gölge

"Ay damlıyor gözlerime"

(I)

bir keresinde

ay ışığını izliyordum

o esnada,

alacaydı denizin bakışları

ısınırken gözlerim

kıpkırmızıydı mavi kanatları

alamamıştım kendimi

bilemedim de nedenini

öylece uçuyordum

işte bir ben..

bir ben vardım sadece

hayretle ama memnuniyetle

izledim olan bitenleri

ilerledikçe vakit

sırnaşıyordum çıplaklığına

o da anlamıştı ama

ona yazıldığımı

ki çözülüverdi tüm bağları

(açığa çıkmıştı sırları)

arkadaş oluverdik sonra

anlattım tüm olanları;

yaşadıklarımı,

yaşayamadıklarımı,

yaptıklarımı,

yapamadıklarımı.

uzatmadım... desemde, uzun uzadıya anlattım tüm olanları

durdu önce..

baktı..

baktı..

derken, güldü bana sonra

sonrasında...

"Aktıkça damlıyor,

dalgaları oluyordum süngüsüz limanların"

(II)

bir keresinde de

su üstünde durmaya çalışan dalgaları avuçluyordum,

ay ışığının huzurunda

gemiler yüzdürüyordum,

her birinin sonlamasında

su yutuyordum..

ama

ıslanmıyordum hiçbir defasında

kuruydu kelimelerim

ki vurguladım her defasında,

suskunluğumdan güç alaraktan

usul usul açıldım ve yer açtım kalbimde

duraksadı..

düşündü..

ve gözlerime baktı;

güldü yine bana

"Sen karanlığımı..." dememe gerek kalmadı

ısındı gözyaşlarım, düşlerimin geri kalanlarıyla