Ayaklarından Asılan Şiir

'Turuncu bir öfkenin son demi bu

Artık ayaza kesmeyecek şiir yolları'

Vantuz ellerimiz;

Çıkrığa betim sarar durmadan

Yuvadan uçmadı satır araları

Biri bitmeden biri keşfedilir

Anlam sızdırılan yüzlerden

Yürek aralarına...

Bomboş!

Şiir;

Yaşam abidesi

Ayakları yere basmaz

Uçarı bir çocuk çığlığı

Yıldızlara aşk saran deli

Saçlarına hece düşen kadın

Uyuz bir kedinin mart ninnisi

Dilin dile hükmü var;

Terlememiş ellerin meramı

Biri sürüklüyor şiir alıntısı

Biri de altına düşüyor imzayı

Yeter ki geçsin üstüne bir punto

Şair payesi...

Anne;

Güneşe çıkardılar bugün beni

Binlerce şiir mezarlığı içinde

Elbet kavuşacak gözlerimiz

Kör şiire gebe değil bilirim

Kalp dolusu ışık toplayacağım

Saçlarına tenimden...

Ve bilirim;

Her kelime hükümsüz

Yaftası asılı bir şiirin boynunda

Birazdan kir kokan cellat inecek

Turna kanatlarına...

Ve bir salacağı sürükleyecek binlerce şair bu giden

Nazım olsa gerek deniz mavisi gözleri özgür...

12.01.2011