Aynı Şehrin İkindisinde Neler Değişmiş

Bu şehir saklıyor seni içinde

Sesini duyuyorum mevsiminin esintisinde...

Halâ kasımdan kalma bir ikindiyi resmediyor gözlerin

Birlikte oturduğumuz masanın karşı sandalyesinde.

Bir kaç adım yürüyüp,

Bir başıma ikimizli bir edayla oturdum aynı masaya.

Sonra yüzünü çizip,

Aynı sözleri doladım yüreğimin efkârına...

Yüzüne ıslak bakışlar bıraktım...

Dalgın gülüşünü meğer ne çok özlemişim

Bu gün bir kez daha anladım!

Bir daha!

Bir daha içime çekmek istedim

Senden bir koku taşıyan bu şehrin havasını...

Sonra düşündüm,

Hangi kaldırım taşına saklamıştın ayak izlerini...

Hangi sokak lambası gölgeni uzatıp durdu ardından?

Hangi yüzde bırakmıştın

Gözlerinden dökülen maviliğini?

Hangi bakışlar değmişti

Dudak izlerimden yoksun gözlerinin şafağına?

Hepsini görmek istedim...

Kim

Senden ne kadar iz taşıyorsa

Hepsinden bakmak istedim sana...

Bu şehir gözlerinin silüetiyle bu kadar güzelleşmişken,

Ne kadar çirkin yaşadığımı anladım sonra!

Seni aynı masada

Araya giren küskünlüğümü yok sayarak

Ağrılarımı senden saklayarak

Uğurlamak istedim...

Ama ne dilimden ne yüreğimden

Tek kelime dökemedim dudaklarıma.

Ne çok sızı bırakmışsın kalbimin ayraçlarına.

Susarak uğurladım seni

Uğurun olsun diye sana bıraktım küskün yüreğimi.

(Aynı şehirde aynı masa/bu kez ayrılığı anımsatmakta)